Emzik bırakma

Nihayet cumartesi günü başladık emziği bırakmaya. Neler yaşadık-yaşıyoruz, nasıl bıraktırıyoruz düzenli bir halde yazmak / paylaşmak istedim.

Erdem için emziğin önemi

Emziğe 2-3 aylıkken başladık. 11 aylık olana kadar sadece uykuya geçiş aşamasında emdi. Ama 11. aydan itibaren gün içersinde de emmeye başladı. Huysuzluk ve ağlama oranı biraz fazla olunca biz de izin verdik. Ama son zamanlarda emziğe bağlılık tavan yapmıştı. Yemek arasında bile emmek istiyordu. Biraz ortadan kaybedecek olsak hemen "memme"sini istiyordu.

Ama artık 2 yaşını geçtiği için, konuşma konusunda kendisini geri bıraktığı için bu haftasonu bıraktırma kararı aldım. Kararı 3 hafta önce verdim, bu sürede kendimi hazırlamış oldum :)

1. Gün

Cumartesi günü sabah uyanıp kahvaltısını ettirdikten sonra emziği kendisine göstermeden ocakta yaktım. Yanan emiğin başı lime lime oldu. Suyun altında elimle kopan parçaları temizledikten sonra emziği istediği anda ağzına verdik. Ağzına alınca parçalanmış emziği ucunu hissedince suratını buruşturup emziği çıkarıp baktı. Eliyle dokundu, inceledi, ben de eğilip emziğe bakıp "emziğin ee olmuş, kirlenmiş bak vah vah" yaptım (suratındaki hayal kırıklığını görmeliydiniz). Bir kaç kez su ile yıkamak istedi bir ümit. Suyun altında birlikte yıkadık ama düzelmediğini görünce eline alıp eliyle bir süre inceledi. Artık ee olduğunu söyledim tekrar, hadi çöpe atalım dedim. Biraz elinde bekletip kendiliğinden götürüp çöpe attı. Çöpün ağzını bağladık, poşeti kendi elleriyle kapıya kadar götürdü ve sonra el sallayıp kapıyı kapattık :)

Bu kadar soğuk kanlı davranmasını beklemiyordum, doğrusu çok şaşırdım ama asıl iş öyle değilmiş, uykusu geldiği zaman belli olurmuş.

Genel olarak gündüz pek aramadı. Arada aklına gelip sordukça "ee oldu çöpe attık" dedik, kabullendi. Öğle uykusunu da gündüz gittiğimiz hayvanat bahçesinden dolayı çok yorulup arabada yapınca bir sorun yaşamadık.

Ama akşam saat 20:30 olupta gece uykusu gelince emzik için ağlamaya başladı. Peluş oyuncağı ile oyalamaya çalıştım, ayağımda salladım, beşiğinde salladım, hiç biri fayda etmedi. Normalde Erdem'i (son 1 senedir) emziği ile yatağına bırakırım kendi kendine uyur. En son çareyi babası ile birlikte battaniye arasında sallamakta bulduk. Bir de üstüne şarkı açtık. İlk 8-10 ay boyunca her gece tekrarladığımız görüntü oluştu. Ama artık ağır olduğu için elimizde çok fazla sallayamadık ayağıma aldım. Bir süre ayağımda sallayıpta hala uyumayınca yatağa yatırdım ve ben de yanına uzandım. O şekilde uyudu ama toplam 50 dk uyutmak için uğraşmış olduk.

Gece su içmek için uyandığında bir sefer yine sordu, onda da yok dedim peluş oyuncağını yanına koydum geri uyudu.

2. Gün

Pazar günü, sabah uyandığında yine bir ümit memmesini sordu ama yine aynı cevabı alınca vazgeçti. Çok aklına gelmemesi için yine uzun bir süre dışardaydık. Ama öğleden sonra hava soğuduğu ve rüzgar çıktığı için park gezisi kısa sürdü ve babaannesinde oturduk. Emzik olmadığı için öğle uykusuna yatmadı (bir ara 15 dk kadar arabada kestirdi sadece). Öğle uykusu pek olmayınca akşam daha erken saatte uykusu geldi ve yine emzik için ağlamaya başladı. Bu sefer müzik açmam da yanına yatmam da fayda etmedi. Bu sefer kendim şarkı söylemeye başladım. Bildiğim bir kaç çocuk şarkısı ile ali babanın çiftliğini söyledik birlikte. Sonra aydede ile ilgili bir masal anlattım. Masalın sonunda çocuk aydedeye el salladı yatağına yatıp uyudu. Kendisine de el sallattım ve ondan sonra dönüp uyudu. Akşam huzursuzluğu toplam 2 saat, uyutmaya çalışmam 30-35 dk sürdü. Çok yorulduğu ve uykusu geldiği için kısa sürede derin bir uykuya daldı, gece de su içmek için uyandığında emziğini sormadan tekrar uykuya daldı (geceleri 3-4 kez su içmeye kalkıyor).

3. Gün

Yani bugün, sabah pek sormadı ama özellikle evden çıkarken çok huzursuzdu. Öğle uykusuna yatarken sormuş memmesini, öğretmeni annen çantana koymamış, getirecek demiş. Onun üzerine uyumuş. Akşam nasıl geçecek uykuya merakla beklemedeyim. Bir de eğer olur da birinde emzik görürse ne yaparız onu bilmiyorum.