mişli geçmiş zaman...

Kar oynamayı çok seven adam

2012-01-23T17:10:00.001+02:00

Çok yazı yazasım yok ama oğlumun ilk kartopu macerasının fotoğraflarını eklemesem olmazdı.

Kar yağsın, kartopu oynayalım, kardanadam yapalım istiyordu hep. Nihayet pazar günü yaşadı. İki defa aşağı indik, ikisinde de karlara bata çıka kartopu oynadık.

Çocukluk ve ilk gençlik yıllarımda her sene illa böyle çok kar yağardı Gaziantep'e ama artık yağmıyor. Yıllardır ilk defa bu kadar çok kar yağdı.

Artık vakti geldi.. (ve son keçeler)

2012-01-03T16:00:00.002+02:00

Aylardır sizlerle yaptığım keçeleri paylaşıyorum. Biliyorsunuz hepsi eşe-dosta hediye olarak gitti. Artık bu işi yapan bir sürü bayan var evet ama hem arada sipariş alıp almadığımı soranlar olduğu için hem de belki beni tercih edecek arkadaşlarım olabilir diye sipariş almaya başladığımı buradan duyurmak istedim.

Bu sürede hem biraz tecrübe kazandım hem de yakın zamanda daha fazla vaktim olacağından böyle bir karar aldım.

Son yaptığım keçelerle birlikte pasaj ve emeksensin linklerimi paylaşıp bugüne kadar güzel yorumlarını esirgemeyen ve takipte kalan tüm dostlarıma teşekkür ediyorum.

Son yaptığım lohusa tacı (annelik heyecanından mıdır nedir yapması -oğlumun deyimiyle- çok lezzetli oluyor :))

Uzun bekleyişin ardından nihayet Irmak bebek

ama mavi yıldızı sevmiyorum

2011-12-20T15:55:00.008+02:00

Erdem'e kreşde hem renkleri öğretmek hem de çeşitli davranışlarına aferin demek için yıldızlar veriyordu öğretmeni. Şimdi bize de bir renkli yıldız listesi gönderdiler. Her davranış için ayrı bir renk yıldız. Yıldızlarını ben vereceğim o da kreşe öğretmenine götürecek.

Oyuncaklarını toplarsa eğer alacağı yıldız mavi renk. Oyuncaklarını toplamaksa Erdem'in en sevmediği işlerden. Toplamamak için binbir takla atıyor. Ya sonra der, ya sen de yardım et der(ki çoğunda yardım ederim), ya da sen topla der kaçar gider...

Dün odanın ortasında kalemleri dökülmüştü toplaması için mavi bir yıldız yaptım önce yıldız yaptığımı görünce sevinir gibi oldu sonra ben odasını toplaması konusunda ısrarcı olunca "ama ben mavi yıldız sevmiyorum" deyip çıktı işin içinden. Ama ben çıkamadım. Tek çarem belki yıldızı okula götürmek hoşuna gider diye odasında uyuduğu için kırmızı yıldız vermek oldu. Mavi yıldızı seveceği günü iple çekiyorum artık...

Son iki fotoğrafı Erdem çekti, ben sadece crop yaptım. Son fotoğraf kuzeni Ece .

Cam şişelerden vazo ve keçe pano

2011-12-13T17:55:00.001+02:00

İki baharda da iki sevdiğim çiçek var; biri papatya, diğeri kasımpatı. İnce yaprakları, güzel renkleri ve uzun süre dayanıklılığı ile evimde bulunmalarını hep sevmişimdir.

Meyveli sodaların cam şişeleri hoşuma gittiği için kıyıp atmamıştım. Ne yapsam diye bir köşede saklarken dekorasyon fotoğraflarının birinden aldığım ilhamla kasımpatılarıma vazo yaptım. İlerde belki başka amaçlarla kullanılabilir...

Bu panoyu yapalı baya bir zaman oldu. İnternetten aldığım bir modelin aynısını yaptım ama aldığım yeri kaydetmediğim için link veremiyorum. Kolidorda mutfak kapısının yanındaki ince duvara astım.

Kolidor için düşündüğüm bir kaç şey daha var. Uzun zaman önce Hatice'nin yaptığı gibi boyadığım kuru bir dalı duvara asıp üzerine kuşlar dikip yerleştirmek bunlardan biri. Dal hazır, boyandım da, duvara asıp kuşları yapmak kaldı ama zamanı gelir de tamamlayabilirsem paylaşacağım.

Boyadığım iki sehpa bir de taa kurban bayramından kalma çikolata keselerini, arayı çok açmamak için, sonraki yazıya bırakıyorum.

Şimşek Metin

2011-12-06T13:45:00.000+02:00

Kış ayları benim için uzun bir zamandır yaz özlemi ile geçen aylar. Biliyorum her mevsimin belli bir görevi var ama ben yazın o kavurucu sıcakları dahi olsa yazı seviyorum.

En başta çocuk hasta olacak korkusu en min. seviyeye iniyor. Ve kat kat giyinme ve giydirme merasimleri.

Haftasonu hiç birşey planlanmasa bile parkta yapılacak bir kahvaltı haftasonunu güzel kılıyor.

Ve havanın geç kararması günü daha bereketli, güneşin ışıl ışıl olması ise canlı kılıyor.

Bir de üşüyoruz kışın, çok üşüyoruz. Doğalgaz sorunundan dolayı yanmayan kaloriferimize rağmen biz değiliz kastettiğim; dışarda kalan evsizler, yakacak odun-kömür alamayanlar, çadırlarda kalan depremzedeler...

Konu ve fotoğraflar birbirinden tamamen bağımsız oldu. Böyle olsun bu defa. Kırmızı olanın adı Şimşek McQueen, beyaz ise Şimşek Metin (isimleri koyan Erdem, annesi tarafından tüm mıncıklanma hakkına sahiptir)

Ece'yi beklerken...{keçe patik, hastane hediyesi ve lohusa tacı}

2011-11-22T15:47:00.013+02:00

Ece, kardeşim gibi sevdiğim kayınbiraderimin çok yakında doğacak kızı. Onun için özel şeyler hazırlamasam olmazdı. Hastaneye hediye olarak götürmek için hazırladım bu paketi. Keçeden diktiğim patikleri küçük pasta altlığına koyup şeffaf jelatinle kapladım. Pembe bir kurdale ve yine keçeden hazırladığım bir broş ile (daha sonra perdesinde kullanabilirler diye broş iğnesi diktim) üst kısmı tamamladım. Alt kısım için tülden tütü yapıp sıcak silikon ile yapıştırdım.

Paketin detayları:

Patik kalıbını buradan indirdim. Bu patik tam yemelik birşey oldu, o kadar şirin ki :) İnşallah Ece'nin ayağında da fotoğraflamak kısmet olur.

Ve lohusa tacı...

Ece hanım için yaptığım kapı süsü daha sonra gelecek..

Ortaya karışık keçeler

2011-11-16T09:41:00.012+02:00

Burcu ile arkadaşlığımız oğullarımız için tutmaya başladığımız bloglar sayesinde oldu. Evinde misafir olup güzel ailesi ile de tanışma imkanı buldum hatta. Yüreği de yüzü gibi güzel arkadaşım Burcu ikinci kez anne oldu. Berk bebek nihayet dünyaya geldi. Ömrü uzun olsun ve huzurla, güzelliklerle geçsin.

Burcu keçeye ilgimi bildiği için lohusa tacını benim yapmamı rica etti. Ben de seve seve yaptım tabii. Model olarak internette gördüğü modeller içinde ufak tefek değişiklikler yaparak kendisi karar verdi, bana uygulaması kaldı. Arda için yine odasına uygun demizci temalı bir pano yapmıştım, Berk için de aynı temalı bir pano daha yaptım (Sermincim seni unuttum sanma:))

Gül desenini Mekila'dan aldım. Çanta yerine cüzdan yaptım, teyzeme hediye oldu.

Minik bir hanım için kapı süsü, doğum günü hediyesi oldu.

Detaylar...

Paketi...

Bu da doğumuna az kalmış minik bir bıdığa. Üzerine süslemeler yaptım ama o halini fotoğraflayamadım henüz, hazırlayacağım bez pastanın üzerine koymayı düşüyorum bu patileri.

Bu da aslında uzun zaman önce bitti, kendim için yaptığım nadir işlerden biri. Duvarda asılı son halinin fotoğrafı daha sonra gelecek...

Evde bol koşturma var

2011-11-03T14:08:00.003+02:00

Erkek çocuk olmasından mı kaynaklanıyor bilmiyorum ama Erdem'in en çok sevdiği oyunlar koşmalı hoplamalı zıplamalı oyunlar. Öyle ki eve girer girmez başlıyor saklambaç oynayalım mı top oynayalım mı diye sormaya. Ben de babası veya benle oynadığı, sevdiği koşturmacalı oyunları bir dökeyim ortaya dedim(tabi bu oyunlar geç olmayan saatlerde oynanır, neyse ki alt kattaki ailenin de küçük 2 tane çocukları var, bizi anladıklarını düşünüyorum):

1. Top oynama (kolidorda oynuyoruz, kapılar kalemiz oluyor, karşılıklı penaltı atışı yapıyoruz. Attıktan sonra "basket goool" diye seviniyor)
2. Saklambaç (genelde kafası saklanmış kolu-bacağı açıkta kalacak şekilde saklanıyor, bir de "nerdeymiş" diye kendi kendime konuşurken "burdayımmm" diye cevap veriyor)
3. Koşarak yarışma(evin bir ucundan diğer ucuna. Kimin yeneceğini önceden söylüyor, ona göre ayarlı koşuyoruz biz de)
4. Aslancılık (karşılıklı aslan oluyoruz, bol bol kükrüyoruz, birimiz anne birimiz yavru olup yavruyu besliyoruz v.s.)
5. Ben10 cilik (bunda ben canavar oluyorum o da ben10, ateş topu ile beni öldürüyor, ben de her defasında yeniden dirilip onu kovalıyorum kihkih)
6. Erdem saldırısı (hah bu benim en sevdiğim. Uydurmuş birşeyler, kendisi anlattı birlikte oynuyoruz arada. Karşılıklı ayakta duruyoruz, migrosun verdiği disney kartlardan birer tane ellerimizde, elimi kartın üzerine sürtüp "ERDEM SALDIRISIIIII" diye bağırarak kartları atıp birbirimize saldırıyoruz.

İşte bu oyunlardan birine kapıldıysak eğer biri bitip biri başlıyor. Her zaman hepsini oynayamıyoruz tabi, ona kalsa her birinden defalarca kez oynar, ama bizde o kadar enerji yok malum. Bazen oğlumdan büyük, kendi gibi enerjik bir abisi olsaydı önünde diyorum.

...

2011-10-20T13:29:00.002+03:00

Benim oğlum...
Üstüne titrediğim,bir öksürüğüne, bir ateşine sıkıldığım..
Gece üstünü açar mı diye telaşlandığım..
Ben yokken yanında neler yapıyor diye meraklandığım..
Benim oğlum, evladım, canım...

Şehitlerimizin anne ve babaları ağlıyor. Kim anlayabilir onların halini? Ateş ancak düştüğü yeri yakar, bizlerse ancak hüzünlenir, üzülür, dua eder, terörü lanetler... işte artık elimizden ne geliyorsa onu yapabiliriz.

Dünkü şehit haberlerini daha farklı boyutlara çekmeye çalışanları görüyorum. Ve "şehitlar nasıl ölmez, ölüyorlar işte" gibi sözler duyuyorum/okuyorum. Şehitlere ölü demememizin tam olarak sebebi şu ayettir:

"Allah yolunda öldürülenler hakkında “ölü” demeyin. Bilakis, onlar diridirler, fakat siz bunun farkında değilsiniz." Bakara -154

Dilerim bu terör örgütünün faaliyetleri, kan akıtmaları artık biter. Yıllardır şahit olduğumuz bu olaylara bizim evlatlarımız şahit olmaz.

yazılacak başka şeyler de var

2011-10-11T17:32:00.006+03:00

Bir haftasonu yaptığım temizliğin ardından balkonu yıkarken Erdem'in odasında işler karıştırdığı haberi geldi. Eline taktırdığı eldivenle odasındaki çiçeğin toprağını karıştırmak gibi. Sonra da geçip tv karşısına çizgi film izlerken yakaladım onu. Kızıp tvyi kapattım tabii. Ve döktüğü toprakları kendisinin temizleyeceğini söyledim. Allahtan iş yapmayı seviyor da fazla ağlamadan çekti süpürgeyi eline. Çok az yardım dışında pek müdahale etmedim. Sonra yer bezi ile silmeyi de yaptırmadı bana aldı bezi eline odanın etrafını çevrelemesine her tarafını sildi temizledi. Böyle iyi aslında arada yaptırmak gerek :)

Odasının duvarına kreşten gelen resimleri yapıştırırken ben, o da duramazdı.. boyunun yettiği yere tabii...

Sizce de yaz çok çabuk bitmedi mi?

Baby shower için hazırladığım keçe taçlar

2011-10-07T12:02:00.004+03:00

Baya bir süredir yaptığım keçeleri sizlerle de paylaşıyorum. Ama hepsi de akraba ve arkadaşlara hediye olarak yaptığım şeylerdi. Çalışan bir anne ve eş olunca sipariş alma yerine bu uğraşta hobi olarak devam etmeyi düşünüyorum şimdilik. Ama söz konusu kişi bütün keçe ve malzemelerimin distribütör ve canım arkadaşım Çiğdem olunca ona hayır diyemezdim. Organize ettiği bir baby shower partisi için istedi bu taçları. Bu arada Çiğdem bu işi yoğunluğuna rağmen, arkadaşları için, büyük bir özveriyle ve çok güzel altından kalkarak yapıyor.

Taçlar 2 modelden oluştu. 1. model olan çiçekler 19 adet, tüyler(beyaz ve lacivert olarak iki renk) 5 adet yaptım. Dün ellerine ulaştı, beğenildi.

Çiçekleri kesmekte iş arkadaşlarımdan Arzu'nun büyük yardımı oldu(ona da bulaştırdım bu keçe sevdasını zaten, o da uğraşıyor kendi keçeleri ile akşamları). Tokalara güzel modelliği yine iş arkadaşım yaptı.

Ortadaki taşların parlaması anlaşılsın diye flashlı fotoğrafını da ekledim.

Keçe Ev (kapı tutucu)

2011-10-05T12:23:00.008+03:00

Yazın balkon kapımızın önünde onu tutması için keçeden minik şirin bir ev yapmıştım. Onu gören yengem de mutfak balkonu için bir tane istemişti. Ben de mutfağına uygun mavi-lacivert renklerde yaptım, yazın sonuna ancak yetişti ama artık kışın mutfağında şirin bir obje yazın kapı tutucu olarak görevini yerine getirecektir :)

Bu sefer daha farklı çalıştım ve detaylı fotoğarflarını çektim. İlk yaptığımın içinde plastik yoğurt kabına bir inşaattan aldığım çimento harcı dondurup koymuştum. Buna ağzı kapaklı tahin kabı(bimde satılanlardan) kullandım. İçine çakıl taşı dolduracaktım ama boş bir arsada kırılmış beton parçaları buldum onunla doldurdum. Çatıyı oluşturan şapka kısmını gövdeye iki tane çıtçıt ile sabitledim. Böylece içindeki ağırlık çıkarılıp keçesi kirlendikçe yıkanabilecek pratik bir şey oldu (benimkini silikon ile yapıştırmıştım)

Evin çatısında karlar birikmiş şekilde yapacaktım ama onun yerine renkli bir hava katsın diye sarmaşık çiçekler yaptım, daha güzel oldu.

Fotoğraflardan sanırım yeterince ayrıntılı anlaşılıyor. Herhangi bir kalıp kullanmadım, kumaşı içine koyacağım ağırlığa göre kesip diktim ve süsledim. Ama sormak istediğiniz birşey olursa seve seve cevap veririm. Keçe olarak kalın keçe kullandım.Detaylı görmek için fotoğrafları tıklayarak büyütebilirsiniz.

Hatay Gezisi

2011-09-21T11:00:00.000+03:00

Haftasonu 2 günlük bir Hatay gezisi yaptık. Gaziantep'e yakın olduğu halde şimdiye kadar gidip görmek kısmet olmamıştı. Gitmeden önce internette Hatay'la ilgili baya bir bilgi topladım. Liste halinde çıkardığım bu bilgilerle birlikte gidilecek yerlerin haritasını da çıktı aldım. Ama zaten gezilecek yerler merkezde ve birbirine yakın; tarif üzere rahat bir şekilde bulunabiliyor.

Hatay merkezde yollar dar ve çok fazla araba var. Bu yüzden trafik sıkışık. Merkezde pek fazla trafik lambası yok(özellikle kavşaklarda olmaması bizi şaşırttı). Bir de üstüne merkezdeki bazı caddelerde çalışmalar vardı ve kapalıydı, yolları da bilmediğimiz için biraz sıkıntı yaşadık ama kendi arabamızla gezmek yine de daha avantajlıydı. Mesela Erdem öğle uykularını arabada yaptı.

Cuma sabah erken çıkamadığımız için varmamız öğleni buldu. Otele yerleştikten ve cumadan sonra yemek yemek için merkeze indik. Çok sevdiğimiz humusu yerinde tatmak için Humuscu Nedim Usta'nın yerini aramaya başladık. Yeri çok kolay ama size tarif edebilmem çok zor :) Humuscu Nedim Usta'yı bulduk ama yeri çok küçük olduğu ve sadece mezeler olduğu için hemen karşısındaki yöresel yemeklerin bulunduğu Leban'ı tercih ettik. Leban restaurant eski bir Hatay evinin restore edilmesiyle kurulmuş. Biz en üst katta terasa oturduk. Bir yanda Ortadoks kilisesi, diğer yanda dağın eteklerine kurulmuş Hatay evleri ile manzara güzeldi. Hatay'da hava sıcaklığı biraz nemli bir sıcaktı ama oldukça rüzgar da vardı. Yani bizim pek alışık olmadığımız bir hava durumu. O yüzden oturduğumuz taraftaki cam kanatları kapattırdık.

Hemen buraya bir not düşeyim. Ortodoks kilisesi aktif olarak kullanıldığı için ziyaret saatleri var. Yaz saatleri 11:00-12:00, 17:00-18:00 Kış saatleri: 10:00-11:00, 16:00-17:00

Yöresel lezzetlerden humus ve kaytaz böreğini Leban'da tattık. Hatay'lı arkadaşlar kızmasın ama eşimin ilk çataldan sonraki yorumu "sen daha güzel yapıyorsun" oldu. Gerçi bir de Hatay'lı hanımlardan yemek lazım. Ama lebandaki humusu beğenmedik. Bildiğiniz nohut ezmesi idi. Ne tahin tadı aldık ne sarımsak. Kaytaz böreği(harcı kıyma ve soğanlı) ben sevdim ama kalın hamurlu olduğu için eşim onu da pek beğenmedi. Ayrıca Leban'daki servisi de pek beğendiğimizi söyleyemem. Yediğimiz beyti kebabı çam fıstıkları ve sosa bulanmış açık ekmekleri ile bence lezzetliydi ama et olarak dana eti kullanılmıştı. Gaziantep'e bu kadar yakınken dana eti ve heryerde Türk çayı ikram edilmesi bizi biraz şaşırttı (evimize döndüğümüzde ilk yaptığım şey şöyle güzel bir kaçak çay demlemek oldu).

Kanımızı doyurduktan sonra merkeze doğru gezintiye başladık. Merkezdeki Ulu camii ve uzun çarşıda dolaşıp fotoğraf çektik. Yöresel ürün satan yerlerde bol miktarda defne sabunu satılıyor. Defne sabununun haricinde zeytinyağlı sabunlar da var(ısırganlı, lavantalı, güllü, killi, bıttım v.s.) Biz de birkaç sabun almayı ihmal etmedik.

Uzun çarşıda kasap ve fırınlar da var. Burada tepsi kebabı yaptırıp yeme şansına sahipsiniz. Biz burada yemedik ama internetten aldığım bilgilere göre burdaki tepsi kebapları çok lezzetli oluyormuş.

Ara sokakta eşime fotoğrafımı çektirirken çantaları Erdem'e vermiştik, beni çok güldüren bir kare olduğu için arada paylaşmak istedim.

Ve tabi Hatay'da tadılması gereken lezzetlerden biri daha: künefe. Biz merkezdeki köprünün olduğu meydandaki (ulu camiinin yanı oluyor) kral künefeyi tercih ettik. O meydanda başka künefe ve kabak tatlısı yapan yerler de mevcut. Üstüne dilerseniz kaymakta koydurabiliyorsunuz. Peynirli kısmı gerçekten harika. Kadayıf kısmını pek beğenmedik ama (bir Antepliye yemek beğendirmek gerçekten zor bir olay :)) Ama bir zamanlar üniversitede Hatay'lı ev arkadaşımın annesinin yaptığı künefe gerçekten hayatımda yediğim en güzel künefeydi. Bir şehre gidiyorsanız eğer güzel yemekler yapan bir eve misafir olmak bence daha lezzetli tatları daha çok garantiliyor.

Sonra kısa bir araba mesafesinde tarihi Habib-i Neccar camiini ziyaret ettik. Aşağıda türbe de varmış, bizim dikkatimizden kaçmış.

Ertesi gün deniz deniz diye dillenen Erdem için ilk durağımız Samandağ oldu. Aslında plaj ve Titus tüneli Samandağ'dan çıktıktan 5-6 km ilerde. Samandağ'da yol sorduğumuz yerlilerde şunu gördük ki halkın nerdeyse tamamı Arap ve Türkçeleri kırık. Yol tarif ederken de sanki hemen köşeyi döndükten sonra ulaşacakmışız gibi tarif ediyorlar :)

Deniz kenarında biraz vakit geçirdik. Rüzgar olduğu için deniz çok dalgalıydı. Plajda ücretli soyunma kabini ve duş mevcut ama ücretli plaj olmadığı için şezlong veya şemsiye gibi şeyler yok. Havlumuzu kumlara serip biraz vakit geçirdik. Erdem'de en fazla ayaklarını soktu denize.

2. gün gezilecek yerleri bitirmek istediğimizden Çevlikteki kalıntılara uzaktan baktık ve Hatay'a döndük.

Rotamızı Harbiye'ye çevirdik. Harbiye merkeze 10 km uzaklıkta bir ilçe. İlçeye girdikten sonra kolayca mesire yerine varıyorsunuz. Arabayı park edip şelalelere doğru yürümeye başladık. Aşağı doğru vadi iniyor ve suların arasında oturulup yemek yenilebilecek bir çok yer mevcut ve maalesef hepsi içkili. Dilerseniz suyun içindeki masalara oturabiliyorsunuz.

Tepsi kebabını burada yedik. İçinde sebze bulunan kıyma genişce sahanlara yayılıp pişiriliyor. Bana çok yağlı ve ağır geldi, eşim çok beğendi.

Saint Pierre Kilisesi dağın eteklerinde kayaların içine oyulmuş bir kilise. İçinde görülebilecek çok birşey yok. Eski dönemden kalan yer mozaikleri ara ara duruyor hala. Bir köşede kaçmak için kullandıkları küçük bir tünelin oyuğu var. Ve bahçesinde tepeden Antakya manzarası. Giriş ücreti 8 tl.

Zengin mozaik müzesi olan Arkeoloji müzesine gitmedik. Çünkü hem yorulduk, hem Erdem çok sıkıldı Kilise'de sürekli gidelimde diye elimden çekip durdu, hem Gaziantep'de daha büyüğü zaten var hem de bu tarz müzeleri eşim de ben de pek sevmiyoruz :) Ama yeri çok kolay, hemen merkezde.

Akşam dinlenemek için bir gün önce de uğradığımız Ulu camii nin yanından girilen sokaktaki Bedesten cafenin terasında vakit geçirdik. Şirin koltukları ile bizim için dinlendirici ve güzel bir mekandı.

Ertesi sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra Hatay'a veda ettik. Dönüşte otoban yoluna değil de eski yola girmişiz. Ama bu vesileyle Beyazıd-ı Bestami hazretlerinin türbesini ziyaret ettik. Yoldan girince 2 km. kadar içerde.

Fermuar detaylı keçe broşlar {fotoğraflı anlatım}

2011-08-23T15:07:00.001+03:00

Fermuar detaylar malum çok moda, ben de çeşitli yerlerde gördüğüm bu detaydan aşağıdaki broşları hazırladım. Yapraklı için bulabildiğim fermuar ancak bu oldu. Sık ve ince dişli olduğu için çok kıvrım veremedim sadece kenarlara ve ortaya dal olarak fermuar geçtim. Eğer siz de fermuar kullanacaksanız çiçek şeklindeki broştaki gibi seyrek ve kalın dişli fermuarlardan kullanın.

Keçe olarak kalın keçe kullandım (yaklaşık 4 mm kalınlığında). Yeşil renk kalın keçem olmadığı için beyaz renk kalın keçe kullanıp üstüne yeşil ince keçe diktim. Ayrıca çok sade görüntüsünü biraz kırmak için üstüne minik boncuklar diktim.

Çiçek şeklindeki bu broşun yapılışını da fotoğraflamaya çalıştım.

Yuvarlak bir kağıdı önce 2 ye sonra 4 de sonra 8 e katladım, ucunu yuvarlayarak kestim. Açtığımda çiçek şekli oldu.

Mavi renkli kalın keçeyi bu kalıba göre kestim. Kenardan başlayarak ortaya doğru spiral şeklinde makasla kestim. Bu kesik yere fermuarı yerleştirip arkadan dikiş ipliği ile diktim(fotoğrafı tıklayarak büyük hallerini görebilirsiniz)

Tek bir fermuar yeterli gelmedi, zincir mi diksem, pul mu diksem derken minik bir parça daha fermuar dikmeye karar verdik(arkadaşım Arzu saolsun, onunla düşündük bunları). Arkaya ve spirallerin ortasına lacivert ince keçe ile ekleme yapıp broşu tamamladım.

Birşeyi yapmak kadar onu tasarlıyor olmakta çok keyifli. Bursa'da sahibine ulaştı bile.

ev alma komşu al - kötü koku olayı

2011-08-10T10:52:00.004+03:00

10 ay oldu yeni evimize taşınalı. 8 daireli bir apartman. 3 daire kiracı 5 i ev sahibi. Ev sahiplerinden biri kirada olan diğer 3 dairenin de sahibi. Üstelik onlar bu apartmanın arsasının sahibiymiş. Dededen kalma arsalar. Bizim apartmanın ve çevrede daha bilmem kaçtane apartmanın arsa sahipleri. Bu yüzden onlarca evleri var, bu sayede trilyonluk bir servetleri var. Anne-oğul bizim apartmandaki dairede yaşıyorlar. Bir kardeş daha var o evli ve karşı apartmanda.

Evdeki oğlan, tam mirasyediliğe nazır bir vaziyette bir işi yok. Aslında yakın zamana kadar bir ped shopu varmış ama devretmiş. Bu ped shopun köpeklerini bazen bizim apartmandaki araba garajlarında tuttuğu oluyordu. (Bu arada giriş katta daire yok, her daire için bir garaj var.) Ama havalar ısındığından beri kesintisiz garajda tuttuğu bir köpeği var. Köpek nezamanları dışarı çıkıyor bilmiyorum. Bir kere sadece eşim gecenin bir vakti bir süreliğine dışarı çıkardığını görmüş. Hayvancağız gün boyu kapalı bir garajda tıkılı kaldığı için olsa gerek bir ora bir buraya fişek gibi koştu sokakta dedi.

Hayvana üzülüyorum tabi o bir gerçek. Ama bizi en çok rahatsız eden şey tabii ki koku. Köpek sürekli garajda durduğu için dışkısını da oraya yapıyor ve temizlemiyorlar. Havalar da sıcak olduğu için(gölgede 40 küsür dereceleri görüyoruz) acayip pis bir koku yayılıyor etrafa. Apartmanın dışında da içinde de alınıyor bu koku. Erdem'in odası tam garajın hizasında, 3. katta olduğumuz halde camdan koku geliyor. Bu yüzden yatarken tam olarak camını açamıyorum. Evden çıkıp girerken öyle yerleşmiş ki koku burnuma gün içinde işyerindeyken bile bazen kokuyu alır gibi oluyorum.

Üstelik bu insanlar hemen garajın üst katında yani 1. katta yaşıyorlar. Hiç mi koku alma duyuları yok bu insanların?

Apartmanda pek görüştüğümüz kimse yok. Bir tek kapı komşum. En aklı başında olanlar da onlar bizce. Anladığımız kadarıyla şikayetçiler ama komşulukları eski olduğu için birşey demiyorlar. Ama bu duruma çokta anlam verebildiğimizi söyleyemeyeceğim. En az koku kadar rahatsız eden bir durum bu da. Biz de şimdiye kadar, en yeni apartman ahalisi olduğumuz için, sesimizi çıkarmadık. Ama artık çok sıkıldım. Eşim de artık gidip, eğer çıkartmazlarsa gerekli yerlere şikayet edeceğini söyleyeceğini dile getirdi. Oğlanla karşılaşırsa söylemeyi umuyordu, biraz önce telefon açıp bugün artık mutlaka gitmesini istedim. Bakalım eğer gitmezse ben gideceğim ve şikayet edeceğim.

Osmanlı Desenli Keçe Kırlent

2011-08-09T10:49:00.004+03:00

Marshall'ın Osmanlı desenlerini kullanarak kendim tasarladım bu kırlenti. Şark köşesinde kullanılacağı için renkleri böyle seçtim. Zemin için Bursa kumaş pazar'ından aldığım kumaşı kullandım, yanılmıyorsam ketendi ama biraz daha farklı, bir yüzü parlak bir yüzü matdı. Henüz dikiş makinası kullanmadığım için kırlenti annem dikti. İçine krem renk bir iç yastık diktirip onu elyafla doldurdum. 3-4 gün içinde tasarlandı ve tamamlandı, Almanya'ya gelin gitti.

bla bla bla

2011-07-29T17:56:00.005+03:00

Yoğun günler geçiriyorum derken kendimi çok daha yoğun bir haftada buldum. Bu hafta bol bol misafircilik oynuyoruz eşimin kuzenleri ile çünkü Almanya'dan gelen akrabalar var.

Üstüne bir de evimize doğalgaz tesisatı çekildi. Henüz silinmeyen duvar ve halılarım da olduğu için yarın büyük bir temizlik bizi bekliyor.

Öbürgün, yani pazar günü yine cümbür cemaat (yaklaşık 20 kişilik kuzenler grubu) Halfeti'ye gideceğiz. Erdem'e mayo da götüreceğim, suya girebileceği yerler varmış :)

Sabah erken yola çıkılacak. Aynı gece sahura kalkılacak, ertesi gün hem 1 Ramazan hem iş günü. Dolu ve yorucu olsa da umarım güzel bir haftasonu olur. Bol fotolarla dönmek kısmet olur umarım...

Herkese şimdiden hayırlı ramazanlar.

Keçeden ev, balkon kapısını tutsun diye yaptım. İçinde çimento harcı doldurduğum yoğurt kabı var ve Fotoğrafta göründüğünden çok daha şirin oldu. Gidip gelip seviyorum :) Makaronlar bizim pastanenin tarifinden.

bir varmış bir yokmuş..

2011-07-25T17:23:00.001+03:00

Birgün beyaz atlı prens , prensesini bulma ümidi ile atlamış atına ve vurmuş kendini yollara.. (ehem renge ve hayvana takılmayalım :)

Prensesin balkabağı arabasını bulmuş ama araba boşmuş. Prensesine ulaşamamanın hüznü ile yoluna devam etmiş..

Ülkedeki devlerden yardım istemeye karar vermiş. Devler onu kucağına almış ve uzaklarda prensesini aramasına yardım etmişler...

Şatonun uzuuuuuuun surlarında koşa koşa prensesini aramış...

Veeeee prensesine ulaşabilmiş. Elele tutuşup şatonun surlarında bir oraya bir buraya koşturmuşlar. Surlardan uzuuuuuun yeşilliklerin seyrine dalmışlar...

(23.07.11, Erdemle Rüya parkta kendi kendilerine tanışıp 30 dk. kadar ordan oraya koşturarak oynadılar...)

uzun bir aradan sonra Erdem...

2011-07-21T14:32:00.000+03:00

Keçelere sardım hiç Erdemden bahsetmiyorum. Aklıma gelen birkaç şeyi yazayım, yazmadıkça unutuluyor..

Ben onun "hatun"uymuşum öyle diyor. Yanımda uyumaya çalışırken mıncıklayıp öpersem "hadi uyu hatun" diyor :)

Hız merakımız var. "Ben hızlı gitmeyi severim" diyor. Yeni açılan bir parkta teleferiğe ve dağ kızağına bindik birlikte. Teleferiğin ilk turunda ben biraz tırstım, kendi gayet rahattı. Dağ kızağında en az benim kadar eğlendi. Şimdi hız trenine binmeyi planlıyorum, onun da binmesine izin verirler mi acaba, ya da korkmadan binebilir mi ki?

Ne zaman geçecek şu ağlayarak birşey istemesi bilmiyorum. Bu sabah eline uzun kollu pijama üstü geçti "ben bunu çok severim bunu giyecem" dedi. O hem sıcak olur hem de evde giyilir diye izin vermedim. Ananneme götürecem ozaman, o giydirir diyor. Ona da izin vermedim. Hazırlandığım sırada giydirdim ama evden çıkarken çıkaracam dedim tamam dedi. Tabi gitme vakti geldiğinde ağlamaya başladı. Sonuç olarak pijama çıktı ama ağlamaya devam etti. Bu tür artık çileden çıkaran ağlamalarda artık iğne vuracağımı söyleyerek tehdit ediyorum. Vazgeçeceği birşeylerle korkutmadıkça kesinlikle vazgeçmiyor. Bu da tam postun sonunda iç dökme paragrafı oldu :)

Çocuk kapı ve oda süsleri vol-2

2011-07-13T11:33:00.006+03:00

Fotoğrafların çoğu dün çekildi.
Biliyorum eğer hemen şimdi paylaşmazsam araya uzun bir süre girecek.
Nedense fotoğraflar hep çok acele ile çekildiğinden cep telefonuna mahkumlar.
İlk baştaki sahibini buldu, diğerleri sahiplerine ulaşmak için bugün yola çıkıyorlar, umarım beğenirler.
Şimdi hamiş arkadaşlar doğurmadan evim için kafamdaki projeleri tamamlama zamanı.
Şimdilik bu kadar nokta :)

Çocuk kapı ve oda süsleri vol-1

2011-06-22T12:24:00.000+03:00

Daha kendi oğlum için henüz bir kapı süsü yapamamış olsam da, her yaptığımı sahipleniyor Erdem. Sonra ortadan kaybolan süsleri neyse ki henüz sorgulamıyor :) Ama şu söz verdiğim işler bitsin kendi evim için planladığım şeyleri yapmadan yeni birşeye başlamayacağım.

Aslında bittiği halde fotoğraflanamamış olanlar da var. Onlar ve elde bitmeyi bekleyenler de daha sonra gelsin artık...

Topçu (video)

2011-06-17T16:41:00.002+03:00

Topçu mu olacak bizim oğlan?

Mutlu haftasonları... :)

Keçe ile küpe çiçeği yapımı

2011-06-03T15:04:00.001+03:00

Broş olarak bir küpe çiçeği çalıştım. Kalıpları kendim çizdim. Yaparken fotoğraflamaya çalıştım ki sizlerle de paylaşabileyim.

Malzemelerimiz iki farklı ton pembe yumuşak sentetik keçe, yapraklar için yeşil yumuşak sentetik keçe, çiçek tohumu, pembe renk iplik(ben etamin ipi kullanıyorum ama dikiş ipi de olur) ve iğne. Tanzim teli de hazırlamıştım yanıma ama onu kullanmadım.

Önce bir kağıda çiçeğin dış kısmını oluşturacak 3 yapraklı bir çiçek çizdim. Onu kesip kalıp yaptım ve koyu renk pembeyi o kalıba göre kestim.

İç yaprakları ayrı ayrı çalışacağım için dış yaprakla orantılı bir adet iç yaprak çizip kestim ve o kalıpla da açık pembe kumaşı kestim.

Çiçeğin uç kısmı için küçük bir dikdörtgen koyu pembe kestim.

Fotoğrafta görünmeyen 3 parça daha var. Onlar da 2 tane yeşil yaprak, bir tane dikdörtgen yeşil parça (telin ucu o dikdörtgene dikilecek, broş iğnesi de o parçanın üzerinde olacak)

Yukarda görünen çiçeğin uç kısmı oluyor. Küçük dikdörtgeni tohumlardan birine sarıp fotoğraftaki gibi diktim. Ama bu aşamadan önce yapılması gereken birşey var (ben sonradan yaptığım için o halde fotosu yok); çiçeğin dış kısmı olan koyu pembe yaprağın orta kısmını iğne ile delip yukarda görünen tohuma geçirdikten sonra çiçeğin ucu olacak dikdörtgeni sarıp yukardaki gibi dikin.

Diğer 2 tohumun telini ikiye katlayıp ortadaki tohumun çevresine kıvırdım. İç yaprakları da tek tek diktim. Dikerken iğneyi çiçeğin uç kısmından çıkardım ki sağlam olsun.

1 adet küpe çiçeğinin bitmiş hali.

Telin ucuna bir parça dikdörtgen yeşil keçeyi gizli dikişle diktim. İki tane yaprağı da yine gizli dikişle bu dikdörtgen parçaya tutturdum. Broş iğnesi o dikdörtgen yeşil parçanın arkasına dikilecek, sahibi tarafından.

Bir de fotoğraflarda dikkat etmemişim, açmamış bir adet küpe çiçeği var yanında. Onun için de uzun dikdörtgen pembe keçeyi bir tane telin etrafına dolayıp diktim. İki çiçeğin tellerini birleştirdim.

İşte bu kadar. Umarım anlatımım ve fotoğraflarım anlaşılır olmuştur. Birdahaki postta yaptığım diğer keçeleri paylaşmayı umuyorum.

Bahar geldi, biz de geldik..

2011-05-24T10:44:00.000+03:00

Anneler gününde babasının işi olduğu için Erdem'le birlikte sabah dışarı çıktık. O bisikletini sürdü, birlikte tramvaya kadar gittik. Tramvaya binip indikten sonra bisikletle parkta dolaştık, babaannesini ziyaret ettik. Akşam olupta babası bizi almaya geldiğinde eve giderken de bisikletle gitmek istedi. Bisikleti arabanın arkasına koymak istediğimizde "keşke bura arabayla gelmeseydik" diye baya bir sızlandı.

Gözündeki morluk misafirlikte oldu. Uykusu geldiği halde koltuk kenarına çıkarken dengesini kaybedip koltuğun yanındaki sehpaya çarptı. Allah'a şükür gözüne birşey olmadı.

Parkta birlikte dondurma yiyoruz. Farklı dondurmalar aldığımız için onunkinin tadına bakmak istedim. Biraz yiyebilir miyim dedim "Seninkinin tadı güzel" dedi. "Benimkinin de tadı güzel ama herkes kendi kendininkini yesin" dedi.

Oyuncak bir bebeği var, adı Süleyman. Bazı geceler birlikte yatıyor. Ondan önce peluş ayı ile uyumak istiyordu şu sıralar yeni gözdesi Süleyman. Bu benim kardeşim diyor, salıncağa koyup sallıyor v.s. Dün sabah belki kahvaltısını güzel yapmasını etkiler diye, "Süleyman'ın karnı acıkmış, onun karnını doyur " diye görev verdim.

Artık kitaplarını kendi okumayı tercih ediyor. Kitap okurken videoya çekme imkanım oldu, işte bu da onun videosu.

DSÖ'NÜN GIDA ZEHİRLENMESİNE KARŞI ON ADIM KURALI

2011-03-17T12:06:00.001+02:00

Bir blogda rasladığım şu yazıyı sizlerle de paylaşmak istedim.

DSÖ'NÜN GIDA ZEHİRLENMESİNE KARŞI ON ADIM KURALI

Herkesin salmonella hastalığına yakalanabileceğini, bebekler, yaşlılar ve bağışıklığı zayıf kişilerin hastalığı daha şiddetli geçirdiklerini vurgulayan Dr. Mamçu, Dünya Sağlık Örgütü'nün salmonella dahil, gıdayla bulaşan bütün hastalıklardan korunmak için belirlediği on kuralı ise şöyle sıraladı.

1-GÜVENLİ GIDA SEÇİN

Sebze,meyve gibi gıdalar doğal hallerinde en iyi iken, diğer gıdalar ancak, işlendiğinde güvenli olurlar. Örneğin; işlenmemiş süt yerine, pastörize edilmiş süt satın alın. Seçmek durumundaysanız, taze veya şok dondurma işlemine tabii tutularak dondurulmuş tavuğu tercih edin.

2-GIDALARINIZI TAM OLARAK PİŞİRİN

Birçok gıda, patojen (hastalık yapan) etkenlerle bulaşıktır. Bunların en önemlileri; et ve süt ürünleridir. Özellikle tavuk etleri, sığır etleri ve pastörize edilmemiş sütler hastalıklar açısından risk taşırlar. Mükemmel bir pişirme ile patojenler öldürülür. Ancak gıdanın bütün kısımlarının en az 70 °C dereceye ulaşması gerektiği unutulmamalıdır. Tavuk pişirildiğinde bile kemik kısmında pişmemiş bölümler kalabilir. Donmuş sığır eti, balık ve tavuk eti pişirilmeden önce bir gece buzdolabında bekletilmeli, daha sonra tamamen çözündürülerek pişirilmelidir.

3- PİŞMİŞ GIDALARI VAKİT GEÇİRMEDEN TÜKETİN

Pişmiş gıdalar oda sıcaklığına geldiği zaman,mikroorganizmalar çoğalmaya başlar. Bekleme süresi arttıkça risk de artar.Güvenli tüketim için pişmiş besinlerin ısılarını kaybetmeden yenmesi gerekir.

4-PİŞMİŞ GIDALARI DİKKATLİ DEPOLAYIN

Gıdaları güvenli şekilde servis etmek için, sıcak yiyecekleri 60 °C'nin üstünde, soğuk yiyecekleri ise 10 °C'nin altında bekletin. Besinleri 4 veya 5 saatten fazla bekletmeyi planlıyorsanız, pişirdiğiniz gıdayı hızla soğutup, 10 °C'nin altında depolayın. Bebekler için bekletilmemiş gıdaları tercih edin.

5-PİŞMİŞ GIDANIN TAMAMINI ISITIN
Gıdaları bir defadan fazla ısıtmayın. Gıdaları ısıtırken bütün kısımlarının en az 70 °C'ye ulaşması gerektiğini unutmayın.

6-PİŞMİŞ GIDAYLA ÇİĞ GIDA ARASINDAKİ TEMASI ÖNLEYİN

Güvenle pişirilmiş gıdalar, çiğ gıdalarla çok az bile olsa temas ettiğinde kontamine (bulaş) olabilir. Buna çapraz kontaminasyon denir. Örneğin; çiğ tavuk hazırlarken kullandığınız bıçak ve kesme tahtasını iyice yıkamadan pişmiş tavuğun parçalanmasında veya salata yapımında kullanmayın.

7-ELLERİNİZİ TEKRAR TEKRAR YIKAYINGıdaların hazırlanışı işlemine başlanmadan önce ellerinizi iyice yıkayın. Özellikle bebek bezi değiştirmek durumundaysanız veya tuvalete girmişseniz, ellerinizi sabun ve su ile köpürterek, en az 30 saniye çok iyi şekilde yıkayın.

Balık, et veya tavuk gibi çiğ gıdaların hazırlanmasından sonra diğer gıdaların işlemine başlamadan önce eller tekrar yıkanmalıdır. Ellerinizin üzerinde herhangi bir sızıntılı yara veya enfeksiyon varsa, gıdaya dokunmadan önce yara bandı ile o bölgeyi kapatın. Köpek, kuş ve özellikle kaplumbağa gibi evcil hayvanların ellerinizden gıdaya geçebilecek tehlikeli patojenleri barındırabileceğini de unutmayın.

8-MUTFAK YÜZEYLERİNİ TEMİZ TUTUN

Gıdalar çok kolaylıkla kontamine olduğundan, gıda hazırlanması için kullanılan her yüzey çok temiz tutulmalıdır. Her bir gıda kırıntısı, kalıntısı veya noktasını mikropların potansiyel bir kaynağı olarak düşünün. Bulaşıklarla ve kaplarla temas eden kıyafetler her gün değiştirilmeli ve tekrar kullanım öncesi kaynatılmalıdır.

9-GIDALARI HAYVANLARDAN KORUYUN
Hayvanlar, gıda kaynaklı hastalıklara neden olan patojen mikroorganizmaları taşırlar. Gıdaları, sıkıca kapatılmış kaplar içerisinde depolayarak saklamak sizin için en iyi korumadır. Besinlerinizi böceklerden, kemirgenlerden ve tüm hayvanlardan uzak tutun.

10-SAF VE TEMİZ SU KULLANIN
Saf ve temiz su hem içmek hem de gıdaları hazırlamak açısından büyük önem taşır. Eğer su stokları hakkında herhangi bir şüpheniz varsa, gıdaya ilave etmeden veya içmeden önce suyu mutlaka kaynatın. Özellikle bebek mamalarının hazırlanmasında kullanılan sular konusunda çok daha dikkatli olun.

Çocuklar için pratik cips

2011-02-17T12:01:00.003+02:00

Yağlayın fırın tepsinizi,
böreklik hazır yufkayı birkaç parçaya bölüp tek kat olarak tepsiye yerleştirin,
bir kasede zeytinyağı, tuz, pulbiber ve kekiği karıştırın
yufkaların üzerine fırça ile sürün
orta sıcaklıkta ısınmış fırında (175 derece) kızarana kadar (5-10 dk) pişirin

hazırlaması çok kolay, lezzeti çok güzel. Bence tepsi yıkamaktan başka hiç bir zahmeti yok. Hazır cipslerdeki kansorejenleri düşününce insan bir değil kaç tepsi olsa yıkar herhalde.

Bunu hazırlarken 2. yufkaya da kaşıkla tahin döktüm, biraz toz şeker (pekmez de olabilirdi şeker yerine) ve ceviz serpiştirip rulo yaptım. Birer parmak enliliğinde bıçakla doğrayıp üzerine yumurta sarısı sürüp fırınladım. Çıkınca da çok az pudra şekeri.

Erdem yerken, "bunda ceviz var dedi". O yerken benim içim çok rahattı.

3 Yaş Doğum Gününden Kareler

2011-02-14T10:35:00.008+02:00

3 kuzen

Hazırladığım Calliou pasta

Erdem 3 Yaşında

2011-02-13T13:19:00.001+02:00

Bana senin gibi
zeki,
çalışkan,
hareketli,
azimli,
esprili,
duygusal,
meraklı,
sağlıklı,
...
bir oğul verdiği için Rabbim'e binlerce şükürler olsun.

3 yıl bitti, ömrün uzun, sağlıklı ve hayırlı olsun.

Seni çok seviyorum birtanem.

Annen.

not: Fotoğraflar bugün yapacağımız doğumgünü kareleri çekildikten sonra aktarılacak.

Evimden 2 küçük kare..

2011-02-04T14:33:00.000+02:00

Evimden birkaç küçük kare paylaşmak istedim bugün. Aslında özellikle oturma odamızda yapmak istediğim çok şey var ama henüz onlara sıra gelemedi maalesef. Aklımdakileri yaptırabilirsem burdan da paylaşmak istiyorum.

Burası bizim ev girişinde solda kalan duvar. Duvarın önüne Almanya'dan gelen antika ayaklı radyo-pikapı koydum. Bu radyonun da çok hoş bir hatırası var benim için. (Allah her ikisine de rahmet eylesin) dedemin çok eski bir arkadaşı vardı, Mustafa amca. Samimiyetleri ve arkadaşlıkları her iki ailenin birbirine kız alıp vermesi ile derinleşti. Bunlardan biri de Mustafa amcanın torunu ile benim abimin evli olması. Mustafa amca sağken ve ben de daha bekarken birgün ailecek onları ziyarete gitmiştik. Bu antika radyoyu yıllar önce Almanya'dan getirmişler. Her gelenin ilgisini çekermiş tabii ki. Ben de o anda bu radyoya ilgi gösterince (beni sevdiğinden olacak) Mustafa amca bu radyoyu evlenirken bana hediye edeceğine söz verdi. Söz verdiği gibi de bunu bana düğün hediyesi etti. 5 yıldır evimin en kıymetli eşyalarındandır..

Üzerindeki bakırlardan biri de teyzemin kayınvalidesinden kalma. Diğer ikisi günümüz bakırlarından.

Tabloyu da Konya'da çalıştığım sırada boyamıştım. Girişe serdiğim halı ile uyumlu olunca buraya koydum. Henüz çivi çakılıp duvara asılamadı ama..

İlerde bu duvarın tam karşısındaki duvara boy aynası yaptırmayı düşünüyorum.

Bir de dolap içi düzenlemesi örneği vereyim dedim. İnternette hep ikea'nın dolap düzenleyicilerini görüyoruz. Ben de buna mekkea diyorum :) Annemlerin yıllar önce mekkeden getirdikleri bir ayakkabılık bu. Dolap içine asılıyor. Çıkardığınız zaman katlanıp küçücük kalıyor. Ayakkabılığımız küçük olduğu için misafir terliklerini bu şekilde gardrobun boş kısmına aldım. Bir tarafta nevresimler askının boş kısmında da eşimin üst tarafa sığmayan takım ve gömlekleri yer alıyor.

Bu da ne zamandan beri aklımda olan yüzük, dün gece yaptım. Organze tülün kenarlarını yakıp üst üste birleştirdim ve ortaya 3 tane inci diktim. Bir yüzük halkasına slikon tabancası ile yapıştırdım.

Herkese mutlu haftasonları. Çok yoğun zamanlar geçiriyorum ama inşallah ilerde güzel haberlerle geleceğim..

keçelere devam

2011-01-25T09:50:00.004+02:00

Acemilikten olacak sanırım her bir figür uzun vaktimi alıyor. Böyle böyle hız kazanacağımı düşünüyorum. Yapması zevkli ama minik hayvan figürlerini yaptıktan sonra seyretmesi harika..

Erdem'e hırkayı babaannesi işledi, ben de iki yanına keçeden aslan ve zürafa aplike yaptım.

Bu kuzu bebek bekleyen bir arkadaşıma yapacağım dönence veya kapı süsünde kullanılacak.

keçe keçe söyle bana..

2011-01-17T14:59:00.003+02:00

Keçelerim taa Bursa'dan geldi. İlk mahsül bir kapı süsü oldu. Kapıda da çekmiştim fotoğrafını ama o fotoğraf dosyası bozuldu, açılmıyor.

Şimdi sırada bekleyen çooook iş var :)

Çocuklar annelerinden ne ister?

2011-01-13T18:08:00.003+02:00

Şimdi çocuklar normalde kek ister, börek ister, kurabiye ister değil mi? Bizimki pastacı anneye sahip olunca ne istiyor peki? Sünger Boblu pasta! Allahtan evde kalmış parça pandispanyalar ve krema vardı. Üzerini şipşak şeker hamuru ile kapladım da beyfendinin çenesinden kurtulabildim.

İlk çatalından sonra şeker hamurunu soyup sadece pastasını yedirdim.

Sizin çocuklar sizden neler istiyor?

bu aslında "sen annesin bunu unutma" demektir..

2011-01-11T18:15:00.001+02:00

2010 un son günü eşimin doğum günüydü(doğum günü pastası için TIK). Uzun süredir gitmek istediğim Çulcuoğlu et lokantasına gidelim istedim. Yazdan beri geçtiğimiz 2.5 senenin acısını çıkarıyoruz, çünkü ancak oğlumuzla birlikte bir yerlere gidip oturabiliyoruz. Daha önce eşim ve ben aynı anda masada oturamadığımız için Erdemle birlikte dışarda bir yerlere gitmiyorduk.

Gaziantep'de yaşayan veya gelecek olanlar varsa Şehreküstü'deki Çulcuoğlunu şiddetle tavsiye ederim diyerek ara notumu yazıp devam edeyim.

Çorbamız geldi. Onu içerken humustur, nar ekşili salatadır, tereyağlı ekmektir derken ben içimden oh oğlumda artık akıllı akıllı oturuyor ben de güzel yemeklerin keyfini çıkarayım diye düşündüm ki yan sandalyeden bir ses geldi:

"kakaaam. kakam geldi"

işte bu ses aslında "sen annesin kızım, ne yemeği ne keyfi ne rahatılığı" nın sesiydi. Çorba humus ve ekmeğimi yarım bırakıp wcye yetiştik.

"Bitti mi?"
"Bitmedi" ( kafa kalkar sırıtık vaziyette anneye bakılır)
....
"Bitti mi?"
"Bitti. Bitmedi bitmedi"
...
"Bitti mi?"
"Bitti."

derken temizlik memizlik masaya döndük. Yarım kalan çorba soğumuş olsa da henüz gelen sıcak börekler ve arkasından gelen güzel ana yemeğe devam ettim. Bu sırada Erdem önündeki boş tabakta bir yandan araba sürerken bir yandan yemeğini yiyordu. Ama doyduk çok şükür :)

döndü ömetden mınıdı dıdız dapmadı

2010-12-28T11:02:00.002+02:00

Otururken birden bire kolunu açıp yüzünü küçük emrah misali buruşturup "döndü ömetden mınıdı dıdız dapmadı"(döndü öğretmen-kreş öğretmeni- kırmızı yıldız yapmadı) dedi. Hemen telefonumu alıp aynı şekilde söyletmeye çalıştım. Tam olarak aynısını yapmasa da bu hali de şeker geldi paylaşayım dedim..

Hoşgeldin Lale Zeynep

2010-12-27T11:58:00.003+02:00

Tam 11 sene önce pat diye yanlarına gidip "ben sizin 3. sınıfınızım" diye tanıştım O'nunla. Hiç yapacağım şey değildir halbuki. Yeni çömezlerimizle taşınıp onlara yardım etmeye nasıl heveslenmişsem bunu da kolayca yapabilmiştim. Aslında pırıl pırıl bakışlarıydı belki de bana bunu kolay yaptıran.

Aynı bölümde okuduk, yeri geldi evlerimize misafir olduk, aynı yerde staj yaptık ve okul bittikten sonra sınıf arkadaşlarımdan bile alamadığım haberleri Betül'den almaya devam ediyorum hala. En çok msn sayesinde görüşebiliyoruz ama birbirimizin bloglarının da takipçisiyiz.

Hamilelik öncesinden beri bekliyorduk minik bebeğini. Ama 2 hafta önce gelmesine ben bile biran şaşırdım. Ne diyeyim sağlıkla gelmiş ya. Hoşgeldin Lale Zeynep.

Siz de onların hikayesini okumak ve takip etmek isterseniz anne Betül ve bebek Lale Zeynep burada..

Gökkuşağı Atkı

2010-12-14T11:50:00.003+02:00

Görür görmez bayıldım, hemen paylaşmak istedim. Böyle basit şeylerden bazen öyle güzel sonuçlar çıkıyor ki...Kaynak

Güneş insana neler yaptırır..

2010-12-10T16:50:00.005+02:00

Geçen haftaların birinde evdeki yalnızlıktan faydalanıp biraz keyif yapmak istedim. Zira evde olduğu zaman çalışan bir bayan genelde koşturma halinde oluyor.

Bursa'dan gelen çikolata aromalı türk kahvesinden pişirip yanında da bitter çikolata ile odaya vuran sonbahar güneşinin keyfini çıkardım.

Kahve faslından sonra aldığım laleleri dikmek için balkona geçtim. Bir önceki evimizde balkon yoktu ama ben mutfak penceresinde lilyum ve sümbül yetiştiriyordum. Bu sene lilyum soğanlarını toprakta bırakmayıp poşette sakladığım için içleri boşaldı. Sümbülleri yeniden diktim. Bir de lale soğanı aldım.

Soğanlardan biri kullanmadığım seramik çaydanlığımın içinde şimdi.

Saksılarımı şimdilik Banu'nun gönderdiği saksı süsleri süslüyor. İnşallah çiçekleri de açar..

Yeni hevesler..

2010-12-03T17:37:00.003+02:00

Etaminden sonra yeni ilgi alanım keçeler. Henüz renk renk keçelerim yok ama şu blogda yapılanlara bakıp iç geçiriyorum. Aldığım zaman ben de deneyeceğim..

Mutlu haftasonları..

Öksüren çocuk için..

2010-12-02T13:24:00.002+02:00

Bir önceki yazıda bahsettiğim rahatsızlığımızda yaşadığımız 1.5 saatlik acil maceramızı kısaca anlatacak olursam: yarım saat Erdem'i hastaneye girmeye ikna etmekle geçti. İkna olmadı tabi, ağlayarakta olsa girdik. Hastane kapısından acil muayene odasına yarım saatte gittik. Muayene ol, yatağına yatır diyene kadar da bi yarım saat daha geçti. 1.5 saat sonunda acildeki hasta, yakınları ve bizim ağlamaya dayanacak kafamız kalmadığı için eve dönmeyi seçtik. Kıyafetlerini çıkarıp ateş düşürücü verince tekrar yüksek ateşi çıkmadı.

Şimdi nezle ve öksürük devam ediyor. Gece sabaha karşı öksürük nöbetleri tutuyor. Ben bu durumda hep daha önce de bahsettiğim gibi zeytinyağı sürüyordum sırtına ve içiriyordum. Ama zeytinyağının etkisi biraz daha uzun süreli sanırım. Burcu'da gördüğüm bal-karabiber yöntemini denedim evelgün sabah karşı saat 5 de. Ve 1 saattir devam eden öksürük öylece geçti. Dün gece de yine başlayan öksürük nöbetinde direk balı denedim ve yine kısa sürede etkisini gösterdi.

Öksürük için ne yapmalı?

Öncelikle 1 tatlı kaşığı bal yedirdim. Sonra az miktar balın içine döktüğüm karabiberi karıştırıp sırtına sürdüm. Burda dikkat etmeniz gereken nokta, çocuğunuz 1 yaşından küçükse balı yedirmeyin ve bal-karabiber karışımını sadece sırtına sürün. Göğsüne SÜRMEYİN.

Biz bal olarak marketten satın aldığımız balparmak veya balkovan marka balları kullanıyoruz.

Bir kış boyu banyo yaptırmayacak mıyım ben bu çocuğa?

2010-11-29T18:00:00.003+02:00

Kış başladı yine derdimiz başladı. Pazar günü evdeyiz diye banyo yaptırdım. Banyodan sonra hemen giydirdim. Evin içi de gayet sıcaktı. 1 saat sonrasında da uyudu, üzerini de öyle ince örtmedim. Öksürerek uyandı. Ondan beri gözü sürekli çapaklanıyor, öksürüyor, hali yok. Hemen i.b.u.r.a.m.i.n vermeye başladım. Şimdi de ateşi yükselmiş 38.5. Babası aldı getiriyor, acile götüreceğiz. Eminim boğazı ihtihaplanmıştır, gelsin antibiyotikler. Of of..

Türk Polisi Çalışıyor

2010-11-24T09:20:00.002+02:00

Twitter'dan beni takip edenler dün başımıza gelen hırsızlık olayından haberleri vardır.

Sabah Erdem'le birlikte evden çıkarken üşendiğim için alt kilidi kilitlediğim halde üst kilidi kilitlemeden çıktım. Bir gece önceden de evi bir güzel toplayıp temizlemiştim. Meğer yeni evimize hoşgeldinize gelecek hırsızlara hazırlık yapmışım.

Öğleden sonra 14:30 civarı eve giden eşim açık kapıyla karşılaşmış. Kapının kilidini kıramamışlar ama levye ile kenarlardan zolayarak kapıyı açmayı başarmışlar. Direk yatak odasına girmiş biraz gardrobu ardından tuvalet aynasını kurcalamışlar. Bizim için maddi değerinden çok manevi değeri olan 3-5 parça altınımı bulunca da diğer yerlere pek dokunmadan hızlıca evden çıkıp gitmişler.

Eşim hemen polisi aramış. Olay yeri inceleme polisleri gelip evi incelerken olayın ortaya çıktığı saatlerde sivil polisler de 2 tane kadın ele geçirmiş.

Olay şöyle oluyor.. Bizim evin 1 durak kadar üst taraflarında sivil polisler dolaşırken 3 tane şüpheli kadın görüyorlar. Kadınlara gelin dedikleri zaman kadınlar kaçmaya başlıyor. Tabii onlar kaçınca polisler kovalayıp yakalıyorlar. Kadınlardan biri ordan geçmekte olan bir dolmuşa atlayıp gitmiş, 2 tanesini yakalamışlar. Üzerlerinden altın çıkınca, bizde de altın kayıp ihbarı olunca eşimi alıp emniyete götürmüşler. Eşim önce tabii bizim altınları tanımlamış ondan sonra gösterdiklerinde de evet bizim bunlar demiş.

Hırsızlık olduğunu duyduğum anda geri bulunabileceği ile ilgili en ufak bir düşünce bile geçmemişti aklımdan. Şaka gibi geldi ardından hemen bulunmuş olması. 2 tane çok sevdiğim yüzüğüm ise bulunamadı. Ama ne diyelim buna da çok şükür. Önemli olan evde bir hasar vermemeleri ve çok kurcalamamış olmaları.

Siz olsaydınız ne yapardınız?

2010-11-11T14:45:00.001+02:00

Bu sabah..

Babasına uzun süredir ilk defa haftaiçi kahvaltı hazırladıktan

Erdem, yumurta, yoğurt, un ve zeytinyağı ile yaptığım krepin yarıdan fazlasını ve hatta 1-2 çay kaşığı da bal yedikten sonra...

O kahvaltısını "çok güzel" diyerek yediği sırada ben tezgahtaki bulaşıkları yıkayıp, masayı sildikten sonra..

Mutfaktan çıkarken kalan krebin bir ısığını ağzıma atıp, buzdolabında kalan son meyve muzu çantasına koymak için Erdem'in odasınına girdiğimde "oh çantayı iyiki akşam hazırlamışım" rahatlığını hissettikten sonra..

"Mamunu" (pantolon) giymek istedi. Halbuki altında kalın bir eşofman altı, üstünde de kazak vardı. Yani hazırdı, yani "oh be" idi.

Hem artık haftada 5 gün sabahları ananneye gidiyor, öğleden sonraları kreşe. Bu annem ve Erdem'in ortak kararı. Sabah anneme gideceği için, kot ve canvas pantolonlarının altına bir de kilotlu çorap giydiği için, (tuvalalete götürmek daha kolay olsun diye) annem pantolon giydirme dediği için pantolon giydirmek istemedim.

Açıkladım. Çantasına bir adet pantolon koyduğumu, şimdi eşofman giyeceğini, öğretmeninin pantolonunu giydireceğini açıkladım, defalarca. Bir de gömlek ütüledim o sırada, bak pantolonun üzerine bu gömleği giyeceksin, ama okula gidince dedim. Dizlerimin üzerinde yüzüne bakarak defalarca..

O ağlamaya devam ederken ben giyindim. Benim gideceğimi eğer gelmek istiyorsa eşofmanını giymesini söyledim. Benim giyinmem bitip onun ağlaması bitmediğinde kapıya yöneldim, kapının ağzında bacaklarıma yapışıp ağlamaya devam etti.

Hem geç kalmanın, hem o kadar ağlamasının verdiği eğilimle bir an giydirsem mi diye düşünürken gözü yaşlı suratında bıyık altındaki gülüşü gördüm. Ciddi değildi ağlaması. Ağlayarak yaptırırımın peşindeydi.

En son eşofmanını giyersen sen de gel dememe karşı çıkmadı, giydi. Bir yanım doğru olanı yaptın ama daha farklı yapmalıydın bunu diyor hala. Hala o kadar ağlatmadan başka şekilde yapabilir miydim diyorum. Tabii işe geç kalmamak koşuluyla..

Daldan dala..

2010-11-09T16:13:00.007+02:00

Bir kek dahi çırpıp veremiyorum fırına. Ve durum beni gerçekten sıkıyor. Biraz daha az uyusam hiç bir sorun kalmayacak ama 5-6 saatle idare edebilen insanlardan değilim uyku konusunda. Bu yüzden bazı şeyler hep hayal olarak kalıyor.

Bari ev işleri konusunda bir plan hazırlasam diyorum bir kaç gündür. İşleri birikmeden ve düzenli olarak yapmak belki beni biraz daha rahatlatır. Ama bu sefer de sürekli koşturma içinde bulunuyor olmak sıkıyor beni. Dedim ya kek çırpıp veremiyorum fırına diye. O çıkan keki de şööyle sere serpe oturup yiyemiyorum örneğin. Veya yiyorsam da örneğin makinada ıslak çamaşırlar bekliyor oluyor veya kaldırılmayı bekleyen kurumuş çamaşırlar.

Allah beden sağlığı versin ama değil mi? Hep bunu diyoruz da ruh sağlığımızı hesaba katmıyoruz. Yapamadığımız veya başımıza gelen şeyler ruh sağlığımızı bozuyor onlar da bedenimize zarar veriyor da ondan sonra farkına varıyoruz.

Önümüz bayram, uzun bir tatil ve bayram yoğunluğu bizleri bekliyor.

Aşağıdaki topluluk eşimin kuzenleri. 2 haftada bir biraraya geliyoruz. Seviyorum bu insanları. Hoş-güzel saatler geçiriyoruz. Gerçi bizim katılamadığımız toplantı katılabildiğimizden çok ama bayramı atlatırsak bi daha düzenli olur inşallah.

Erdem'in yazdan kalan fotolarından. Fotoğrafa poz verdi ama tam o saatlerde uykusu gelmişti ve herşeyi bahane edip ağlıyordu.

Sonrasında uykusuna yenik düşüp kanepede -resmen- sızdı..

Nöbetçi

2010-11-05T18:18:00.003+02:00

Yeni eve Erdem, bizden daha kolay alıştı. Yeni eve mi gidelim eski eve mi sorusunun cevabı hep yeni ev. Bunda kendine ait bir odasının olması büyük etken sanırım.

Yerleşme bitti gibi. Ufak tefek şeyler kaldı. Yerleşme ve eksikleri tamamlarsak dekorla ilgili kafamda birkaç şey var. Bazı köşeleri belki burdan da paylaşırım.

Bir de taşınmayla ilgili en aklımızda kalan nokta, taşımacılar evi toplarken Erdem'in çocuk arabasının başında nöbet tutmasıydı. Ve arabayı biz indirip kendi arabamıza yerleştirmemize razı oldu ancak. Nöbet sırada çektiğim bir pozu ekleyebiliyorum şimdilik.

Herkese mutlu haftasonları..

Taşındık..

2010-11-01T14:03:00.003+02:00

Ev toplama ve taşınma serüvenimiz halloldu. Yerleşme için uğraşıyoruz ama ben hasta oldum.

Zayıf ve hassas bünyem bu kadar yorgunluğu kaldıramadı diye düşünüyorum. Bir de mevsim geçişi, soğuk aldım sanırım. 2 günlük full mesaiden sonra dün akşam karın ağrısı ve mide bulantısı ile erkenden yattım. Ama sabaha kadar mide bulantım geçmedi. Sabahtan beri de bulanıyor. Bir nane kaynattım bir de çay içtim. Hazırladığım kahvaltı ve işyerindeki (sabah işe geldim bu arada ama kafamı koyabildiğim an masaya koyuyorum) öğle yemeğini yiyemedim. Çok sevdiğimi bildiği için saolsun aşçımız kadir abi şam tatlısı getirdi bana. Dilimin yarıdan fazlasını yedim. Ah bi de şu bardağa su doldurup içebilsem daha iyi olacak :)))

Biraz abarttım mı ne :P

Yok hakkaten çalışmaya kendimi veremeyecek bir halde olduğum için az sonra eve gideceğim. Akşama kadar dinlenirsem akşam da belki gardrobumuzu yerleştirebiliriz. Zira sabah bir pantolon bulabilmek için 10 dk aramam gerekti.

A bu arada.. Bir kez daha memleketimizde, ailelerimizin yanında olduğumuz için ne büyük nimet içinde olduğumuzu idrak ettim. Toplarken de annelerim gelip yardım etmişlerdi ama özellikle dün yerleşme esnasında çok çok yoruldular. Abim, yengem, kayınbiraderim, eltim, eşimin kuzeni... Hepsi karınca misali neyi nereye yerleştirsek derdindelerdi.

Erdem ise cumartesi günü eşimin kuzenine gitti. İki tane çocuk olunca onlarla birlikte saatlerce oynadı, ben de evi toparladım. Pazar günü taşınırken çocuk arabasının başında nöbet tuttu, taşımacılar arabasını almasınlar diye. Sonra arabayı biz indirip kendi arabamıza koyduk. Bir filmdi yani.

Şimdi gitmem gerek, belki başka ayrıntılar daha sonra..

Taşınıyoruz ve Urfa gezimizden fotoğraflar..

2010-10-28T14:20:00.001+03:00

Evimizde en çok bulunan şeylerin ne olduğu ortaya çıktı: Çanak çömlek ve kitap. 7-8 kutu çanak çömlek koliledim (daha artabilir), saymadım ama sanırım 7-8 kutu kitabı da eşim koliledi.

Yeni evimiz anneme ve Erdem'in kreşine komşu, güzel umutlar heyecanlar yaşayarak taşınıyoruz. Hala toplanmayı bekleyen çok eşya var, ev savaş alanına dönmüş durumda. Pazar günü göç var..

Geçen hafta Bursa'dan gelen misafirlerimizle gittiğimiz Şanlıurfa ve Halfeti'de çektiğimiz fotoğraflar hala tazeyen paylaşayım:

Düğünden kalan birkaç kare

2010-10-18T16:31:00.002+03:00

Asıl fotoğraflar elimde olmadığı için cep telefonumla çektiğim birkaç fotoyu söz verdiğim üzere bugün paylaşıyorum.

Düğün çok güzel geçti, haftasonu da güzel ve yorucuydu. Pazar günü biraz dinlenme imkanım oldu. Yarın Bursa'dan canım arkadaşım Çiğdem geliyor. Hediyeleri önceden kargo ile göndermiş, birbirinden güzel ve lezzetli hediyeler geldi :) Çarşamba günü birlikte Urfa'ya geziye gitmeyi planlıyoruz. Yoğunluk devam ediyor yani. Fotoğraf yükledikçe güzel paylaşımlar yapabilirim inşallah..

Düğün dernek geze geze ooooy

2010-10-15T11:57:00.006+03:00

Bugün kayınbiraderimin düğünü var. Son haftalar o yüzden biraz daha yoğun geçti. Bu haftasonunu düğün ve şehir dışından gelen misafirler ile ilgilenerek geçirdikten sonra taşınma telaşımız başlayacak. Tabii araya bir de Bursa'dan gelecek pek kıymetli misafirlerimizi alacağız. Bayrama kadar da taşınmayı halledip bayramdan sonraya rahat bir nefes almayı ümit ediyoruz bakalım.

Tüm bu hallerde bir de rahatsızlanmasak olmaz tabii. Bende de Erdem'de de hafif bir soğuk algınlığı var. Ama tüm bu halsizliğimize rağmen bu akşamın çok iyi geçeceğini düşünüyorum-yani inşallah-.

Erdem bugün giyeceği takım elbiseyi denettirdiğimizde "ben baba oldum" diye pek bir sevindi. Kravata "aaaaay" diye tepki verdi. Hatta 1.5 saat sonra üzerinden zorla çıkarttım. Pazartesi fotoğrafları paylaşırım inşallah.

Ben de hala işyerindeyim, çıkıp kuaföre gideceğim öğleden sonra. İşte böyle :)

Fotoğrafın konu ile alakası yok. Erdem eğer arabaları ile oynadığı sırada çişi gelirse hepsini kucaklayıp konsola böyle itina ile park ediyor, bizi de "arabalarımı alma" diye tembihleyip öyle giriyor. Burda park edilmiş olanlar arabalarının bir kısmı. En kıymetlisi de sağ en öndeki beyaz araba.

yaş henüz 3 değilse otobüse binmek çok önemlidir hayatta

2010-10-11T18:26:00.005+03:00

Bir kitabımız var. Kitaptaki çocuk, yani Ali, otobüse binip okula gidiyor. Hemen her gece okuyoruz, hemen her gece Erdem, "ben de obitise binicem, okula gidicem" diyor.

Bugün o gün dü. Sabah oğlum da ben de kalkamadık yataktan. Normalde Erdem'i babası araba ile koyuyor okula, ben de servisle gidiyorum işime. Ama babası biz kalkmazdan önce çıktı evden. Biz de biraz gecerek kalktık, dedesini çağırıp Erdem'i okula bırakmasını rica edebilirdim ama yapmadım.

Onun yerine oğlumla birlikte kahvaltı yaptık, elele tutuşup otobüs durağına gittik. Koşarak yetiştiğimiz otobüse atlayıp kreşin olduğu yerde, 4 durak sonra indik. Etrafı meraklı meraklı inceledik. Önceden telefon açtığım için Erdem'i dedesi karşıladı, okuluna götürdü. Dedesini görür görmez söyledi "obitise bindim" diye. Okulda kapıyı açan ablayı da haberdar etmiş "obitise bindiğini". Muhtemelen öğretmeni de öğrenmiştir.

Bu tecrübeyi de böylece yaşamış olduk arabamız olduğuna şükrederek. Ama yarın yine okula "obitis" le gitmek isterse ne yapacağım bilmiyorum?

bu da poz vermeye çalışan çirkin ördek yavrusu :)

lavanta keselerim

2010-10-08T16:45:00.007+03:00

Oldum olası meraklıyım el işlerine(el işi derken sadece dantel nakış değil, görsel anlamda herşey). Liseye giderken havlu kenarı falan işlerdim tığ ile. Bir kaç dantel işlemiştim. Modelini bakarak kendim çıkarırdım.

Üniversitede mimarlık veya resim öğretmenliğinde okuyan arkadaşların peşinden dolandım. Bazen maketlerine yardım ettim bazen fikirler verdim.

E ben de bir konuda kendimi geliştireyim deyip bir kez ebru kursuna başladım ama yaptığım şehir değişikliği yarım koydu.

E boş durmadım takıdır boncuktur, bilgisayar başındayken site tasarımıdır, hatta pasta masta işidir acemi olarakta olsa uğraşıyorum birşeylerle.

Blogların birinde görmüştüm etamin işlenmiş lavanta kesesini. Lavanta kokusunu çok severim. Hatta hayalim kocaman bir lavanta çifliğine sahip olmak ilerde. Şimdi vakit buldukça sevdiğim yakınlarıma lavanta keseleri işliyorum.

Yaptığım keselerden 3 tanesi fotoğraflanamadan sahiplerine ulaştı. Elimde fotoğrafı olanlar bunlar. 2 tane de bitmeyi bekleyen yarımlar var.

bir çorba bu kadar mı güzel olur

2010-10-07T10:31:00.003+03:00

Hani 2.5 yaş, yani pek bir gayretli zamanlardayız ya şimdi. Herşeyini kendisi yapmak istediği yetmiyormuş gibi benim yaptığım işlere de el atıyor, benim yapmama izin vermiyor. Misal yemek yapmak.

Ocağın önüne çektiği sandalyesine çıkıp tavada kavurduğum una, salçaya, naneye karışınca mecbur bir tava da ona çıkardım. Suyun içine biraz şehriye katıp kandırırım sandım ama ben tavama ne kattıysam aynısından kendi tavasına da kattırdı. Karıştırdı karıştırdı, sonra tadına baktı, başını az sağa sola çevirerek notunu verdi: "gücel".

Kaseye koyduğum çorbanın sadece benim yaptığımın olmasını tabii ki kabul etmedi, üzerine 1-2 kaşıkta kendi çorbasından ekledik, öyle böyle çorbasını içti neyse ki..

Blog Değişikliği - mişli geçmiş zaman...

2010-10-06T17:19:00.002+03:00

Blog değişikliği dedim ama eski dostlarımın kafasını fazla karıştırmamak, eski ve yeniyi çok fazla bölmemek adına aynı adres fakat farklı bir isimle size yeni bir merhaba diyorum.

Artık "mişli geçmiş zaman"...

Çünkü, gördüğüm, duyduğum, yaşadığım, hissettiğim ve altını çizip "bu da olmuştu" diye bırakmak istediğim herşeyi burada paylaşmak istiyorum.

Girdiğimiz kışa rağmen bahar renkleri taşıyan bir tasarım...

Çünkü, çok sevdiğim bir resimdi ve hiç değilse bu sayfada içimiz açılsın istedim.

Şablon değişince takip listem kayboldu, en kısa zamanda toparlamayı düşünüyorum.

Sizce nasıl olmuş tasarım?

Tunahan'ın 2. yaşgünü

2010-09-27T14:14:00.000+03:00

Pazar günü yeğenim Tunahan'ın 2. yaşgünün kutladık. Tüm pastaları ve kurabiyeleri annesi ile birlikte süsledik.

Misafirler pastaları da kurabiyeleri de çok beğendi.

Erdem hazırlık aşamasında çubuklu kurabiyerin peşinden dolandı, sonunda mumu üfledikten sonra muradına erebildi..

Kırmızı olsun 3 kuruş fazla olsun

2010-09-22T09:47:00.006+03:00

Daha bebekken başlarız renkler ayrımına. Erkekse mavi, kızsa pembe. Bu gruplamayı sevmeyip dışına çıkanlar da az değil ama minik bebeklerde beyazdan sonra en sevdiğim renkler bu ikisi. Artık büyüdükçe kendi zevkleri-renkleri oluşuyor. Bizimkininin uzun süredir kırmızı olduğunu biliyordum. Karakteri hareketli olduğundan belki canlı renkleri daha çok seviyor.

(Yaz boyu baba terlik giymeye devam etse de anne ve çocuk terliksiz gezdiler. Ama artık havalar ve yerler soğumaya başladı. Daha ponduflara vakit var. Ev için yeni bir terliğe ihtiyaç var.)

Sabahki konuşmamızdan..

Anne : Babası, oğluma sevdiği terliklerden al. (oğluna dönüp) ne renk alsın annem?
Çocuk: Mımızı. (babasının yanına gider) bana terlik al.
Baba: Nasıl olsun terliğin?
Çocuk:Mımızı

E bizimki illa kırmızı olsun, isterse 3 kuruş fazla olsun..

bir gün bir gün bir çocuk...

2010-09-20T17:58:00.002+03:00

Uzun zaman oldu yazalı, biraz daha uzayacak birşeyler eklemek belki diye bir video ekleyeyim arada dedim.

Dün Erdem'e annemlerin bağ evinde çocuk şarkısı söyletmeye çalışırken çektim. Kelimeler yarım yamalak ama sanırım anlaşılıyor, ben çoğu söylediğini anlıyorum artık. Şimdilik yarım yarım da olsa bir çok kelime söylüyor, cümle kuruyor, umarım kısa sürede kelimeler de düzelir.

Tatilin ardından..

2010-08-02T18:25:00.001+03:00

İlk kez uçağa bindi, ilk kez denizi gördü. Uçağı çok sevdi, denizi görünce ilk önce ürktü, denize giren abileri görünce kendisi de girmek istedi. Gebze'nin denizi temiz olmadığı için denize girmedik.

Ve günün sonunda annesinin ayağında ışıklı kılıcı ile uykuya daldı.

Gebze-Darıca'daki 2 günün ardından otobüsle Bursa'ya geçtik. Otobüs Yalova'ya kadar araba vapuruna bindi. Yolculuğun içinde vapurun da olması ayrı bir keyifti!

Sonra karış karış Bursa sokaklarını arşınladık. Canım arkadaşım Çiğdem bize rehberlik etti. Çiğdem'in bulduğu çocuk arabası olmasa o kadar yolu Erdemle gezemezdik. Bizimki arabada artık bir dana kadar dursa da araba ile aşk yaşadı Erdem (arabaların her türlüsünü çok seviyor). Kah krizlere girdi Bursalılara bizi ilan etti (Bursa girişinde "giremezler" diye fotomuz varsa lütfen bize bildiriniz :P ), kah sakinleşti elma kemirdi, yanından ayırmadığı topu ile bizle birlikte Bursa'yı tavaf etti.

Günü birlikte gittiğimiz Kurşunlu plajında denize girdi. İlk önce çok sevdi sonra biraz ürktü ve üşüdü. Denizden sonra annesi ile kumda oynadı ve deniz kabuğu topladı.

Her köşe başında gördüğümüz kedileri sevdi, sodasını içmeyi ihmal etmedi, bol abur-cubur yedi, bozulan uyku düzeni ile birlikte Gaziantep'e geldi. Şimdi maaile geçirdiğimiz güzel tatilin fotoğraflarına bakıp anısını tazeliyoruz. Ama en güzel çocuklu tatilin bir otelde yerleşik tatil olduğu kanısında hemfikiriz. Birdahaki inşallah öyle olacak.

Ha bir de tuvalet eğitimize başladık, gazamız mübarek olsun.

Döndük

2010-07-26T10:43:00.002+03:00

Kısa bir Gebze ziyaretiyle başlayıp Bursa gezisi ile tamamlanan tatilimiz cumartesi günü sona erdi. Pazar günü Erdem dede ve nineleri ile hasret giderirken ben de evi temizledim-toparladım. Bugün işbaşı yaptım ve Erdem sabah benden ayrılmak istemedi.

Tatilimiz bol gezmeli ve çok güzeldi. Bursa çok güzel bir şehir, misafir olduğumuz arkadaşım daha da güzeldi. Tatil ayrıntılarını yemek blogumda paylaşacağım. Ama her ne kadar güzel de olsa küçük bir çocukla yapılacak en ideal tatilin bir otelde yerleşik bir tatil olduğu kararına vardık. Gelecek sene o şekilde olacak sanırım.

Fotoğraf, Yalova'dan İstanbul'a araba vapuru ile geçerken martılara el sallayan Erdem ve annesi.

Tatil arası

2010-07-16T18:23:00.003+03:00

Bir afacan bıdıkla yollar gözüktü bize. Gazamız mübarek olsun diyorum. Erdem'in yaka kartı hazır, bi de şu tarz bişey mi yapsam acaba diyorum? (Banu, senin gibi bi işim olsa napardım acep? İlk kez oğlumla uzun yola çıkıyoruz da :P ) Belki Erdem uzaklarda olduğumuzu farkeder de başını alıp alıp gitme buyruğunu gerçekleştirmez. Ama bizim görev dağılımımız hazır: eşimin görevi valizleri taşımak benim görevim Erdem'e göz kulak olmak.

Dönüşte sağ-salim buluşmak dileği ile :)

Bazı bazı huylarımız

2010-07-06T12:27:00.004+03:00

Erdem hem inatçı bir çocuk hem de müthiş derecede herşeyi kendi yapma isteği mevcut.

Mesela, üstgeçitten inerken hızlı inmek adına kucağımıza mı aldık ve kendisi mi inmek istiyordu. İmkanı yok başka türlü susturamayız onu. Ancak birkaç merdiven çıkartırız kendi iner öyle tatmin olur.

Bir oyuncağını kendisi mi alacak bir yerden o almalı, arabanın arkasına topu kendisi koymalı, kapısını kendi kapatmalı. Hatta bezini değiştirirken bile ıslak mendille kendi poposunu kendisi silmeli, pişik olduğunda kremini kendi sürmeli. O uyanıkken vileda yaparsam eğer bir ucundan da kendisi tutmalı...

Bir yandan iyi bütün bunlar ama bazı zamanlarda sıkıntı oluyor. Ne kadar sıkıntılı da olsa yapmak istediği şeylerde engel olmamaya çalışıyorum. Zaten engel olsam onu yapmak inada biniyor ve ağlama krizine giriyor.

Macera dolu Erdem velhasıl :)

İki çocuklu hayat!

2010-07-02T13:53:00.006+03:00

Süpriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiz!!!

Yok yok biraz heycanlandırayım sizi dedim. Hamile falan değilim :)))

Yeğenim Tunahan'dan daha önce de bahsetmiştim. Tunahan'la Erdem gün geçtikçe daha da iyi anlaşır oldular. Tunahan, Erdem'i o kadar benimsemiş ki o da artık bana anne diyor :) E okadar yakında olunca, bize geldiği zamanlarda normalde sadece anne-babasının yaptığı yemek yedirme, alt değiştirme, tırnak kesme, giydirme gibi ihtiyaçlarını ben de yapınca haladan da yakın hissetti sanırım.

Ama çok zor iki çocuk, ilk biraraya geldiklerinde güzel oluyor da biraz usanırlarsa tadı kaçıyor :P

Biz biz biz idik / elimize ne geçerse atar idik

2010-06-21T17:48:00.002+03:00

Çoğu çocuktaki gibi aylardır bizde de eline geçen şeyi balkondan atma huyu var. Hatta bazı zamanlar odanın içinde eline aldığı oyuncakları veya kumanda gibi şeyleri etrafa atıyordu. Ama şimdiye nazaran oldukça azdı. Şimdi kesinlikle tutamıyoruz heran birşeyler atmak istiyor:

Parkta havuza eline ne geçerse (çatal, kaşık, limon, zeytin, yaprak, poşet...)
Sofrada sürahinin içine (turşu, kaşık, marul...)
balkonda ne olursa (başta terlik)
odadanın içinde eline ne geçtiyse (oyuncakları, plastik su şişesi, kumanda..). Bu biraz da tehlikeli kalıyor. Etrafa fırlattığı için birinin kafasına gelip acıtabilir veya tvnin camına gelip kırabilir.

Hatta iki sefer kaza atlattık bu atma huyundan dolayı. Doğrusu ucuz atlattık. Bizim binanın en üst katında teras bir daire var. Annemler oraya çıktığı iki seferde Erdem'i de çıkardılar. Birinde bir kaç parça mermer varmış kenarda ve onları aşağı atmış. Tam bizim binanın önüne düştü, abimin her zaman arabasını park ettiği yere. O sırada araba yoktu ama. Eğer park halinde olsaydı ciddi bir hasar alabilirdi. Diğerinde de yine tuğla varmış onu atmış. Allahtan altta kimse yokmuş yine. Ama artık yasaklı oraya çıkması. Ne olursa olsun artık izin yok.

Kızıyoruz, çok hem de. Kızdığımızı çok iyi biliyor. En büyük sebep bu biliyorum. Bu kadar arttıysa bu huyu kızdığımızı bildiği için bu kadar artırdı. Bir süre sabredersek vazgeçeceğini ümit ediyorum...

baba gel, anne git devri

2010-05-28T18:13:00.003+03:00

Erdem hep anneci bir bebek/çocuk oldu. Aslında doğduğundan beri babasıyla da bol bol vakit geçiriyor ama yine de erkek çocuk anneye düşkün olur yargısını destekledi hep. Ama babası hafif içerleyip bu duruma hep oğlum büyüyünce o zaman beni daha çok ister diyordu. Sanırım dediği olmaya başladı (tabi bu Erdem'in de büyüdüğünü gösteriyor). Şimdi artık babasının elinden çekiştirip kendisiyle oynaması için ısrar ettiği zamanlar başladı (şimdilik her zaman değil ama arada olması bile gelecek vaadediyor:). Ben yanlarına gittiğimde bana git diyor. Şikayetçi miyim peki? Yoo hiç değilim :))

Fotoğrafa yorum yazmıyorum :P

Motor sevdamız

2010-05-25T13:43:00.004+03:00

Motor ve araba sevdası çoktu zaten. Üzerine anannesi de motor alınca her yere bu motorla gider olduk. Motor evde neredeyse banyoya kadar giriyor, bir yere giderken arabanın arkasına taşınıyor. Ve evden arabanın bagajına kadar olan bütün düzlüklerde biniliyor. Akşamın bir vakti motorunu alıp dışarı çıkmak istiyor ama izin verilmeyince bağrıklar bir çığ gibi büyüyor. Esasında şu 2 yaş sendromu denen şeyse eğer bu haller işte o en tavan noktada şuan. Mayasında da inat bir çocuk olunca hiç bir yöntem onu susturamıyor, istediği şeyi almadıktan sonra. Ne tatlı dil, ne dikkat dağıtma ne de kızma. Hiç birşey!

Bir de üstüne serinleyen bahar havasından kapılan nezle ve artan kadim takipçimiz bronşit.

İşte son günlerimiz böyle..

Ben

2010-05-17T13:49:00.002+03:00

"Ben" diyerek iyice birey olduğunun farkındalığını sözlü olarak da ifade ediyor artık. Elini göğsüne dayayıp kaşlarını hafif yukarı kaldırarak "bennn" diyor.

Bir de kandırmaca ile muzipliplik yapıyor.

Erdem: ciket -Sandalyenin üzerindeki ceketini göstererek-
Ben: Kimin ceketi bu?
Erdem: Nanna (Tunahan'ın) - yüzünde muzip bir ifade ile..-
Ben: O zaman Tunahan'a verelim bu ceketi
Erdem: Ihhh, benn benn - elini göğsüne koyarak-

Leylaklar solalı çok oldu ama sayfaya renk versin istedim.

Bu da oğlumla ilk diyoloğumuz olsun

2010-04-30T16:30:00.000+03:00

(Geçen hafta aldığımız çadırdan kaçarken yakaladığım pozu :P)

erdem: ananne ? (bugün ananneme mi gideceğim?)
anne: bugün okula gideceksin
erdem: ıııııh, ananne
anne: baba seni okula götürecek, orda arkadaşlarınla oyun oynayacaksın. Sonra dede gelip seni alacak.
erdem: ananne? (ananneye mi götürecek?)
anne: evet ananneye götürecek, oyun oynayacaksınız.
erdem: ııııh, ananneee (okula gitmicem, anneanneye gidecem)
anne: ama okulda duru var, yağmur var, ayberk var. Özlemedin mi onları?
erdem: ıııııh, ananne

diye gider sabah diyaloglarımız :))

(motor ve arabalara çoğu erkek çocuk gibi çok düşkün. Yolda gördüğü park etmiş motorlara binmeye çalıştığı çok oluyor. Parka gittiğimizde bir tanıdığın motoruna bindirip bi de fotoğraflayalım bari dedik. Duruşu, tutuşu nasıl da profesyonel :) Saçlar uzadığı için dik dik, sweeti de çaydan dolayı lekeli ama yine de eklemek istedim bu pozu.)

Ördek Takibi

2010-04-26T10:24:00.002+03:00

Haftasonu gittiğimiz parkta 4 tane de ördek var. Erdem ördekleri izlemeyi, onlara ekmek atmayı çok seviyor. Bu yüzden oyun alanından önce ilk durağımız bu ördekler.

Unutmamak için notlarım var..

2010-04-23T10:28:00.005+03:00

Çok dikkatli ve düzenli bir çocuksun. Senin bu düzenin bizim aramızda espri konusu oldu. Baban büyüyünce bizi hizaya sokacağını söylüyor. Ben daha giyinirken açık olan gardrop kapaklarını kapatıyorsun.

Çişini yapma bahanesi ile banyoya girdiğin bir gün (bu çiş bahanelerine değineceğim) alıp fırçayı banyonun tabanını gayretle fırçalarken rafın önünde duran terlikleri alıp diğer tarafa koymanı, terliğin yerini fırçaladıktan sonra terlikleri yine eski düzen aynı yerine koymanı hayretle izledim.

Ocağın yanında duran cam yağ şişelerinden birinin plastik kapağı açık mavi diğerininki lacivert renk. Cam şişeler birbirinin aynısı, sadece kapak renkleri farklı. Sadece şişenin ağzında kapağın açılmazdan önceki parçası var, kapakla aynı renkte. Sen mavi kapak takılması gereken şişeye lacivert kapağın takılı olduğunu farkedip ordan çıkarıp takılması gereken şişeye takmana yine hayret ettim, bu kadar dikkatli olmana.

Çiş meselesine gelecek olursak. Sen tuvalet eğitimine çoktan hazırsın aslında ama annen henüz hazır değil maalesef. Kafama takılan şeyler var. Mesela haftasonu başlarsak eğitime seni haftasonu boyunca evde nasıl tutacağız? Dışarı çıktığımızda ne yapacağız? Hafta içi ise bir gün kreştesin bir gün anaannende. Onlarla da konuşup bir karara bağlayıp başlamamız gerekecek.

Sen evde olduğunda veya anannende artık çiş diyerek bezin ve çorapların dahil çıkarıp banyoya gitmek istiyorsun(her zaman doğru olmuyor tabi). Buraya kadar güzel de, burdan sonrası biraz sıkıntı. Girdiğin zaman hiç çıkmak istemiyorsun. Sabundur, sudur, viledadır, fırçadır.. Kurcalamak, oynamak istiyorsun. Uzun dakikalar sonrası çıkarmak istediğimizde de ağlayarak çıkarabiliyoruz ancak.

Son günlerde düşünüpte not etmeliyim dediğim şeyler bunlar. E malum yaşlanıyoruz ve yaşlandıkça unutuyoruz.

Gaziantep Hayvanat Bahçesi

2010-04-09T14:15:00.000+03:00

Emziği bırakmaya başladığımız gün gittik hayvanat bahçesine ama ancak yazabiliyorum. Oğlumla ilk kez gittiğim hayvanat bahçesi bizim de Erdem'in de çok hoşuna gitti. Emziği unutturduğu sırada yorulduğu için ayrıca güzel oldu ve o gün öğle uykusunu dönüş yolunda arabada yaptı. Çok sevdi, çok ilgisini çekti. Şimdilerde aslan, maymun ve ördeklerin taklitlerini yapıyor :)

Gaziantep Hayvanat bahçesi gerçekten çok büyük, biz 2 saat zaman geçirdik. Ama şansımıza sonradan yağmur başladığı için at, deve, geyik v.b. bölümlerini yürüyerek değil hayvanat bahçesinin içinde ücretsiz dolaşan tekerlekli tren ile geçtik.

Yağmur yağdığı esnada üzeri kapalı çay bahçesinde oturduk, yanında oyun parkı da vardı ama maalesef çok istese de Erdem'i oraya götüremedik.

Hem çok çeşit hayvan barındırıyor içinde hem de orman içinde dizayn edilmiş alan çok güzel düzenlenmiş. Balık ve kuş türleri, sürüngenler, maymunlar, atlar, develer, aslan, kaplan, ayılar derken toplam 250 tür hayvan barındırıyormuş. Türkiye ve Dünya'nın sayılı hayvanat bahçelerindenmiş.

Oğlumuzu bu sene ilk kez götürdük ama sanıyorum son olmayacak. Özellikle çocukları olan aileler için bence güzel bir haftasonu aktivitesi.

Daha ayrıntılı bilgi ve fotoğraflar için tıklayınız

Emzik bırakma

2010-03-29T15:29:00.001+03:00

Nihayet cumartesi günü başladık emziği bırakmaya. Neler yaşadık-yaşıyoruz, nasıl bıraktırıyoruz düzenli bir halde yazmak / paylaşmak istedim.

Erdem için emziğin önemi

Emziğe 2-3 aylıkken başladık. 11 aylık olana kadar sadece uykuya geçiş aşamasında emdi. Ama 11. aydan itibaren gün içersinde de emmeye başladı. Huysuzluk ve ağlama oranı biraz fazla olunca biz de izin verdik. Ama son zamanlarda emziğe bağlılık tavan yapmıştı. Yemek arasında bile emmek istiyordu. Biraz ortadan kaybedecek olsak hemen "memme"sini istiyordu.

Ama artık 2 yaşını geçtiği için, konuşma konusunda kendisini geri bıraktığı için bu haftasonu bıraktırma kararı aldım. Kararı 3 hafta önce verdim, bu sürede kendimi hazırlamış oldum :)

1. Gün

Cumartesi günü sabah uyanıp kahvaltısını ettirdikten sonra emziği kendisine göstermeden ocakta yaktım. Yanan emiğin başı lime lime oldu. Suyun altında elimle kopan parçaları temizledikten sonra emziği istediği anda ağzına verdik. Ağzına alınca parçalanmış emziği ucunu hissedince suratını buruşturup emziği çıkarıp baktı. Eliyle dokundu, inceledi, ben de eğilip emziğe bakıp "emziğin ee olmuş, kirlenmiş bak vah vah" yaptım (suratındaki hayal kırıklığını görmeliydiniz). Bir kaç kez su ile yıkamak istedi bir ümit. Suyun altında birlikte yıkadık ama düzelmediğini görünce eline alıp eliyle bir süre inceledi. Artık ee olduğunu söyledim tekrar, hadi çöpe atalım dedim. Biraz elinde bekletip kendiliğinden götürüp çöpe attı. Çöpün ağzını bağladık, poşeti kendi elleriyle kapıya kadar götürdü ve sonra el sallayıp kapıyı kapattık :)

Bu kadar soğuk kanlı davranmasını beklemiyordum, doğrusu çok şaşırdım ama asıl iş öyle değilmiş, uykusu geldiği zaman belli olurmuş.

Genel olarak gündüz pek aramadı. Arada aklına gelip sordukça "ee oldu çöpe attık" dedik, kabullendi. Öğle uykusunu da gündüz gittiğimiz hayvanat bahçesinden dolayı çok yorulup arabada yapınca bir sorun yaşamadık.

Ama akşam saat 20:30 olupta gece uykusu gelince emzik için ağlamaya başladı. Peluş oyuncağı ile oyalamaya çalıştım, ayağımda salladım, beşiğinde salladım, hiç biri fayda etmedi. Normalde Erdem'i (son 1 senedir) emziği ile yatağına bırakırım kendi kendine uyur. En son çareyi babası ile birlikte battaniye arasında sallamakta bulduk. Bir de üstüne şarkı açtık. İlk 8-10 ay boyunca her gece tekrarladığımız görüntü oluştu. Ama artık ağır olduğu için elimizde çok fazla sallayamadık ayağıma aldım. Bir süre ayağımda sallayıpta hala uyumayınca yatağa yatırdım ve ben de yanına uzandım. O şekilde uyudu ama toplam 50 dk uyutmak için uğraşmış olduk.

Gece su içmek için uyandığında bir sefer yine sordu, onda da yok dedim peluş oyuncağını yanına koydum geri uyudu.

2. Gün

Pazar günü, sabah uyandığında yine bir ümit memmesini sordu ama yine aynı cevabı alınca vazgeçti. Çok aklına gelmemesi için yine uzun bir süre dışardaydık. Ama öğleden sonra hava soğuduğu ve rüzgar çıktığı için park gezisi kısa sürdü ve babaannesinde oturduk. Emzik olmadığı için öğle uykusuna yatmadı (bir ara 15 dk kadar arabada kestirdi sadece). Öğle uykusu pek olmayınca akşam daha erken saatte uykusu geldi ve yine emzik için ağlamaya başladı. Bu sefer müzik açmam da yanına yatmam da fayda etmedi. Bu sefer kendim şarkı söylemeye başladım. Bildiğim bir kaç çocuk şarkısı ile ali babanın çiftliğini söyledik birlikte. Sonra aydede ile ilgili bir masal anlattım. Masalın sonunda çocuk aydedeye el salladı yatağına yatıp uyudu. Kendisine de el sallattım ve ondan sonra dönüp uyudu. Akşam huzursuzluğu toplam 2 saat, uyutmaya çalışmam 30-35 dk sürdü. Çok yorulduğu ve uykusu geldiği için kısa sürede derin bir uykuya daldı, gece de su içmek için uyandığında emziğini sormadan tekrar uykuya daldı (geceleri 3-4 kez su içmeye kalkıyor).

3. Gün

Yani bugün, sabah pek sormadı ama özellikle evden çıkarken çok huzursuzdu. Öğle uykusuna yatarken sormuş memmesini, öğretmeni annen çantana koymamış, getirecek demiş. Onun üzerine uyumuş. Akşam nasıl geçecek uykuya merakla beklemedeyim. Bir de eğer olur da birinde emzik görürse ne yaparız onu bilmiyorum.

2010 park sezonu

2010-03-22T12:28:00.005+02:00

Evet 2010 park sezonunu açmış bulunuyoruz. Aslında geçen haftasonu açılmıştı ama ben olmadığım için fotoğraf yok. Peki ben nerdeydim? Arda, Çınar, Mira, Nilsu, Selin, Yiğit, Zeynep
i gördüm, anneleri ile tanıştım. Minikleri zaten takip ettiğim için seviyordum ama tanıyınca da çok çok sevdim. Anneleri ile de yakından tanıştığıma çok memnun oldum. Ayrıca beni misafir edip ailesiyle de tanışma imkanı bulduğum Burcu'ya bir kez de buradan teşekkür etmek istiyorum. Keşke her zaman görüşme imkanımız olsa...

Cumartesi-pazar iki park keyfi bir bağ evi gezmesi ile tamamlandı. Bu sene oyun parkında oynatması daha kolay. Geçen sene kaydırağa tek başına çıkıp kayamadığından benim için daha yorucu oluyordu ama bu sene artık o bir 2 yaş çocuğu, kendi çıkıp kendi kayabiliyor.

Bağda bahçede toprakla oynadığı sırada da ne tür bir transa geçtiyse artık ilgisini bir türlü çekemedim.

Bir doğum günü anatomisi

2010-02-19T12:48:00.005+02:00

Geçtiğimiz haftasonu cumartesi olan doğumgünümüzü anne,baba ve kardeşlerimizle birlikte pazar günü kutladık. Önce akşam yemeği yedik arkasından benim yaptığım pastayı kesip sade bir kutlama yaptık. Geçen senenin aksine Erdem bu sene mum üfleme konusunda baya tecrübeliydi. Defalarca bizim yakıp kendisinin ve Tunahan'ın birlikte üflediği mumla oldukça mutlu oldu. Tabi gelen güzel hediyelerimize de çok sevindi.

Bir gün öncesinde babaannesinin hediye aldığı kabanı bir büyük bedenle (kısmetse seneye giyecek çünkü) değiştirmek için mağazaya gittik. Mağazada yeni kabanı görür görmez giymek istedi. Giyince de bir daha çıkarmadı. Mağaza görevlisi kabandaki güvenlikleri çıkarırken ağlamasıyla baya bir kişiye duyurdu sesini.

Çıkışta simitçiyi görünce mamma diye istedi aldık bir tane. Babası ile ben kokuya dayanamayıp birer ısırık almak istedik ama vermedi bize :) Normalde paylaşımcı bir çocuktur emziğini bile ikram eder yeri gelirse ama uykusu geldiğinde ve aç olduğunda biraz huysuzlanıyor haliyle.

Bu halinin bir fotosunu çekeyim diye yere eğilince o da benim gibi eğildi :))

O kadar yorulup uykusu gelmiş ki daha bir ısırık bile almadığı simidi elinde araba koltuğunda uykuya daldı.

sussss

2010-02-15T15:21:00.002+02:00

Bir ara böyle çığlık atıp arkasından da susss yapıyordu. Şimdi unuttu yapmıyor ama bir süre önce çektiğim videoyu ben ancak ekleyebiliyorum.

2. yaş

2010-02-13T14:45:00.001+02:00

Bugün seninle geçen 2 yılı geride bırakıp 3. yıla adım attık.

Hep diyorum ya bugün tek senin değil benim de günüm. Her anını hala taze olarak hatırladığım bir gün. Sabırsız bekleyişimin sona erdiği gün.

Senin aramıza geldiğin ve 8 ayın sonunda seni kucağıma alıp öptüğüm ve evlat denilen şey ne demekmiş öğrenmeye başladığım ilk gün.

Seninle başlayan hayatın ilk gününün yıldönümü kutlu olsun... Seni çok seviyorum...

üç

2010-01-29T17:17:00.003+02:00

İlk 3 kelimelik cümlemizi kurmuş bulunuyoruz:

baba eenn gitti (baba arabayla gitti)

hadi bakalım hayırlısı :) Foto yine yok, haftasonu bol bol çekmeyi planlıyorum. Kar yağıyor şuan, tutar mı bilmem. Ama Erdem laranjit olmuş. Tutsa bile dışarı karla oynamaya çıkaramam. Uzaktan görüşecekler artık..

Not

2010-01-20T13:43:00.002+02:00

Sevgili oğlum, bilmiyorum artık eskisi kadar sık güncellemiyorum blogunu. Ama bu biraz da artık diş çıkarma, emekleme, sıralama gibi hayatında ilk kez yaptığın şeylerin zamanının geçmiş olmasının etkisi var.

Bebek değil de çocuk bloglarına bakıyorum anneler çocukları ile aralarında geçen diyalogları yazıyor. Ben de istiyorum ki senle olan konuşmalarımızı, verdiğin akıllıca veya güldüren cevapları veya ilginç sorularını buraya yazayım. Hadi oğlum, ismini bildiğin her şeye artık a-a, e-e demekten vazgeç. Senden "bitti" ve "düştü" kelimelerinin devamını, hatta onları artık cümleye çevirmeni dört gözle bekliyorum.

Bronşit üzerine

2010-01-15T13:53:00.000+02:00

Küçük çocukların sanırım en çok yaşadığı hastalıklardan biri bronşit. Erdem de geçen seneden beri bu hastalıkla mücadele ediyoruz. Tam olarak geçmiyor maalesef. Arada saklanıyor, sonra nezle veya soğuk algınlığı gibi bir durumda tekrar bronşite çeviriyor. Yaşadığımız şeyleri şöyle bir derleyip toplarlamak istedim.

Öncelikle bizim hastalık boyutundan bahsedeyim. Bronşiti ilk geçen sene kışın yaşadık. Regülizatörlü Nebülizatör ile aldığımız ilaçlar ve antibiyotik ilaçların sonu kortizon iğneye kadar varıp ondan sonra bir süre rahat etmiştik. Zaten o arada yaz geldi ve yaz sonuna kadar bir sorunumuz olmadı.

Yaz sonu gerçirdiği soğuk algınlığı/nezle artınca tekrar sorun öksürüğe ve hırıltıya ve maalesef bronşite döndü. Bu süreçte (5 aylığından beri devam ettiğimiz) çocuk doktorumuzun tedavisine başladık. Ama sorun bir türlü geçmeyince ve alerjik astım olabileceği düşünülünce tıp fakültesinde alerji doktoruna gittik (doç.). Yapılan tahlillerde alerjik birşey bulunamadı. Bu doktor da aynı bizim doktorumuzun tedavisini uyguladı. Biz aylarca Erdem'e nebülizatör ile ventolin ve flexotyde verdik.

Bu ilaçlar sayesinde öksürüğü ve hırıltısı azalıyordu ama tam olarak geçmiyordu. 2 sefer azalan öksürüğe bakarak ilaçları azaltarak kestim ama 1 hafta geçtikten sonra hemen şiddetlendi.

Tabi bu arada bu ilaçlar ve nebülizatör için rapor çıkardık. Nebülizatörün (2009 yılı içinde) 60 tl si emekli sandığı tarafından karşılandı. 75 tl ye aletin kendisini aldık (markası plus med, sanırım İtalyan markası). Daha sessiz çalışan modeli iki katı fiyatınaydı.

Bronşitte öksürük ve hırıltının haricinde ateşte olabiliyor. Ateş olmadığı müddetçe artık o kadar korkmuyorum. Ateş varsa eğer antibiyotik ve daha da kötüyse çocuğun durumu kortizon iğnesi veriyorlar.

Bronşit için benim tecrübelerim, doktorunuzun tedavisini ihmal etmeyin. Ama bunun yanında neler yapabilirsiniz ben asıl onları yazmak istiyorum.

Çeşitli otlar/çaylar var, ben bunların bazılarını da denedim hatta. Ama doktorumuz bu bitkisel otlara karşı çıktı. İçeriklerini ve yan etkilerini tam bilemeyeceğimiz için kullanmamamızı söyledi. Harnup yani keçiboynuzu pekmezi her yerde geçiyor. Ben de yedirdim. Ama Adnan Saraçoğlu pekmezinin bronşit için faydasının olmadığını söylüyor. Onun keçiboynuzu kürü var ama hiç denemedim. Benim yaptığım o kadar yardımcı şeylerden en çok faydasını gördüğüm bal ve zeytinyağı oldu.

1. Erdem'e gece içirdiğim sütü ılıttıktan sonra 1 tatlı kaşığı bal katarak verdim (süt sıcak olmamalı, sadece ılıyacak! Yoksa bal zehirli hale geliyor)

2. Siyah turp ve bal ile yapılan öksürük tedavisi. Bunu çok yerde okudum ve artık Erdem'in öksürükleri baya bir arttığı dönemde denedim. İlaçlarına da devam ettik ve son durum şu anda Erdem öksürmüyor. Yapılışını bir de ben anlatayım:

Mandalina büyüklüğünde siyah turpun başını ve altını düz olacak şekilde kesiyorsunuz ve kabak oyacağı ile dolma gibi oyuyuorsunuz (dibini delmeyin). Sonra bir bardağın içine oturtup içine bal dolduruyorsunuz (yaklaşık 1-2 tatlı kaşığı alıyor). Bardağın ağzını strech film ile kapatıp 8-10 saat bekeltiyorsunuz. Bu süre sonunda bal sayesinde turp sulanıyor ve bardağın dibine bu bal+turp suyu birikiyor (miktarı 1-2 yemek kaşığı kadar oluyor). Bu suyu çocuğa içiriyorsunuz. Eksilen balın yerine yenisini doldurup tekrar 8-10 saat sonra biriken suyu içiriyorsunuz. Sabah akşam devam ediliyor. Aynı turpu ben 2 gün kullandım. Sonra yenisini hazırladım.

3. Zeytinyağı. Bu da tam bir mucize. Çocuğun göğsünün sıcak kalmasını sağlıyor. Ama zeytinyağını göğsüne sürmüyorsunuz, sırtına sürüyorsunuz. Göğsüne sürerseniz eğer rahatsız edermiş. Sabah-akşam sırtına parmağımı değirdiğim zeytinyağını sürdüm.

Bu rahatsızlığa yakalanan çocukların genelde 7 yaşına kadar aynı şikayeti tekrarladığı söyleniyor. 3 yaşından sonra hafifleyebilirmiş. Soğuk almaması için sürekli tetikteyiz. Çünkü soğuk algınlığı bizim için tetikleyici oluyor. Şuan nebülizatör ile verilen ilaçlarını tek sefere indirdim, yukarda bahsettiğim şeylerden de sadece sütüne bal katmaya devam ediyorum. Eğer tekrar artarsa diye her an tetikteyim. İnşallah benim oğlum da diğer tüm bu dertten muzdarip olanlar da kurtulurlar.

Unutulmadan

2010-01-12T13:15:00.004+02:00

Erdem'in yaptığı bazı şeyleri unutmadan yazmak istiyorum.

Mutlu olduğu zamanlarda veya çalan bir müziğe eşlik ederken bacaklarını dizden hafif kırıp yarım adım yürüyor. Bir çeşit dans ettiğini tahmin ediyoruz, çok şirin oluyor o anlarda.

Şu sıralar sorduğumuz birşeyi onaylamak için başını evet anlamında yukarı aşağı sallıyor. Evet demek yerine böyle yapması biraz konuşma tembelliğinden biliyorum ama yine de hoşuma gidiyor. Hem soruma cevap alabiliyorum hem de koca adam gibi kafası ile onaylaması şirin oluyor.

Sabahları evden babası ile çıkıyor, ben henüz çıkmamış oluyorum. Onları uğurlarken beni öpmeden/öptürmeden gitmiyor.

Bilgisayarda kısa çizgi filmler izlemeye alıştı. Beğenmediği birşey olursa elimizi fareye götürüyor değiştirelim diye, beğendiği olursa da (öğrettiğimiz için) klavyedeki boşluk tuşuna basıp yeniden başlatıyor.

Tam bir market arabası hastası. Evde zaten oyuncak bir market arabası var. Aylardır en sevdiği oyuncağı. Eve gelir gelmez hemen alıp dolaşmaya başlar onunla, evden giderken de yerine park eder :) Markete gittiğimiz zamanlarda da aldığımız arabayı kendisi kullanmak istiyor. Bazen bizim tutmamıza bile izin vermiyor, o zaman öne geçip ön kısımdan kontrol ediyorum ben arabayı, kendisi de arkadan itmeye çalışıyor.

Kıyafet konusunda bazı takıntıları var. Dışarı çıkarken illa kot pantolon giymek istiyor. Eşofman giydirdiğim zaman çıkarttırabiliyor. Pijamalarının içinde bir tane çok sevdiği var, onu görmüşse eğer dolapta başka bir pijama giydirmeme izin vermiyor.

Ve 2. yaşı doldurmaya sadece 1 ayımız kaldı.

Gizli Kamera

2009-12-14T09:45:00.001+02:00

1 aylık bir aradan sonra tekrar aranızdayız :) Soran, merak eden arkadaşlara çok teşekkür ederim. Çok hızlı olmasa bile artık güncellemeye başlamaya karar verdim.

Erdem'in fotoğrafını hele hele videosunu çekmek artık çok zor. Çünkü ya makinayı istiyor, ya da çekmek istediğimiz her neyi yapıyorsa bırakıp öylece duruyor. Ben de oyun oynamasını çekmek istediğimden kuleleri dizerken gizli kameraya aldım :)

Kuleleri dizerken renklerini söylüyorum, yap-bozlarda da nesnenin ismini. O yüzden Erdem artık kendi dilince bu oyunları oynarken birşeyler söylemeye çalışıyor. Ben söylüyorsam tekrarlıyor, ben söylemiyorsam bile kendi kendine söylüyor.(Makinamızdaki bir sorundan dolayı görüntüde bazı parazit çizgiler var, bilgisayarınızın ayarları ile oynamayınız)

Bu arada Erdem'in dili biraz biraz açıldı. Bazı şeyleri bizden sonra tekrarlıyor, veya bıdı bıdı konuşuyor. Konuştuğu şeylerin çoğunu hala anlayamıyoruz ama çok güzel telaffuz ettiği kelimeler var. Bunlardan aklıma gelen kelimeler: kedi, düştü, orda (bişey aradığımız sırada kullanıyor, nerde? orda. orası neresi bilen yok :) ), zeki ve erdem i de güzel söylüyor.

Mesela dün koltuğun arkasına topunu atmış, gösterip istedi. Ben de alıp verdim "birdaha atma tamam mı?" dedim arkamdan "atma bidaha" demiş, ben anlamadım babası söyledi :) Arada bir anda öyle tekrar ediyor ama normalde durupta derdini anlatma yok henüz. İnşallah o da olacak ama.

...

2009-11-16T10:02:00.003+02:00

Bu bir ara mı yoksa veda mı? Bunun cevabı için biraz zamana ihtiyacım var. İçimdeki yazma isteğinin tekrar uyanıp yeniden burada olmayı diliyorum. O zamana kadar sadece takipte olacağım.

Özel bir sebebi yok, sadece biraz mola diyelim, yani umarım...

Sevgiler...

Mazeretim var...

2009-11-03T09:45:00.004+02:00

Erdem'de bugünlerde aşırı bir asabiyet var.

Mesela gereksiz bir işle uğraşıyor. Bu işler nedir önce onları sıralayayım. Mesela eline, içinde 1-2 bardak miktarda su bulunan su şişesini mi geçirdi? Dibi görünene kadar onu içiyor, ağzına alıyor üzerine, etrafa su döküyor. Veya yemek mi var önünde, ve su bardağı. Suyun içine yemek tanelerinden koyuyor sonra suyu tabağın içine çeviriyor, eliyle bir güzel mıncıklıyor v.s. Veya suluğu mu geçti eline oraya buraya heryere o suyu boşaltıp, yerine göre o bölgede su birinkintisi oluşturuyor.

Ve ve en önemlisi, bazen, altını değiştirmeme, üzerini giydirmeme izin vermiyor. O zaman ancak babası tutuyor ben öyle değiştirebiliyorum altını.

Ben tüm yaptığı bu işlerde önce dikkatini çekmek için birşeyler gösteriyorum, veya yapmamasını kirlendiğini falan anlatıyorum ama o zamanlarda transa geçiyor ve kesinlikle hiç bir şeye bakmıyor(ama bu noktada önemli olan, yapmasını istemediğimi, engellemeye çalıştığımın farkında). Biz de o zaman elindeki şeyi alıyoruz. O da o zaman başlıyor bağırmaya-ağlamaya. Bazen bir başlıyor, ağlıyor ağlıyor ağlıyor. İlgilenmeyip odadan bile çıkıyoruz ağlayarak yaptırmaya alışmasın diye ama dakikalarca ağlayıp yine de susmuyor. Ben de ozaman gidip ya emziğini veriyorum ya da suluğunu veriyorum. O zaman susuyor. Susup yanıma gelince de yapmaması gereken davranışı bir daha anlatıyorum.

Bu böyle o kadar çok tekrarlanmaya başladı ki artık hafta sonu akşam kafayı yemiş vaziyetteydim. O arada bağırdım, kızdım. :(

Dün kayınvalidem tvde bir uzmandan dinledikleri şeyleri eşime anlatmış.

Çocuklara 3 yaşına (veya 5 dedi, tam hatırlamıyor) kadar ölüm ve yaralanmaya sebep olacak şeylerin dışında sınırlamamak, engellememek gerekiyormuş (aslında bu bildiğim birşeydi, ama büyüdükçe bir anlamda zorlaşıyor bunu yapmak). Ve çocuk bizden aldığı duygusal yaralarla hırçınlaşır, ağlar, bağırır, bir nevi intikam alırmış. Özellikle kreşe bırakılan çocuklarda bu duygusal yara çok olurmuş. Yani minik kuşum bizden bir nevi intikam alıyor :(

Doğrusu işimiz oldukça zor, çünkü Erdem'in boyu artık çoğu yere yetiyor ve yetmediği yere de birşeylere çıkıp ulaşabiliyor. Ulaşabildiği yerde kesinlikle cam bardak, bıçak gibi birşey olmamasına azami dikkat edip ufak tefek şeylerde artık o kadar keskin davranmamaya karar verdik.

Mesela dün patates kızartması yaptık. Kendi tabağına biraz koyup önüne koydum, onu yedi. Sonra büyük tabağı da masaya koydum. Ordan eliyle alıp alıp kendi tabağına doldurmaya başladı, o arada bir kısmı yere döküldü. Kendi tabağı o arada dolmuştu. Hiç sesimizi çıkarmadan sakince büyük tabağı alıp başka yere kaldırdık, yerdekileri topladık, kendi tabağına karışmadık. 1 dk sonra hadi tabağını tezgaha koyalım dediğimde zaten kendi de bana yardım ederek tabağını kaldır ve ellerini yıkadık.

Bizim biraz daha sabırlı ve kesinlikle sinirlenmemiz, engel olmaya çalıştığımızı hisettirmememiz ya da en doğrusu engel olmamamız gerekiyormuş. İşte ebeveynlik biraz da böyle tecrübe işi. Böylece daha sakin günler geçiririz inşallah....

Fotosuz olmasın, işte bu sabah çektiğim teletubbies Erdem:

Dışardaki havaya inat...

2009-10-27T15:05:00.005+02:00

Dışarda hava bugün oldukça bozuk. Çok değil daha 1 saat önce de gök gürleyip yağmur yağıyordu. Ama geçtiğimiz hafta sonu o kadar güzeldi ki hava. Pazar günü oğlumla parka giderken artık bu sene bir daha öyle güzel havada parka gidemeyeceğimizi biliyordum. Belki önümüzdeki 1 ay daha ara ara havalar ısınır ama artık kış geliyor, bu gerçek.

Cumartesi günü de ailecek çarşıya gittik. Erdem durmaz diye tedirgindim ama nasıl olduysa 2 saat boyunca arabasında dolaştığı halde hiç itiraz etmedi (bu bebekken bile yaptığı bişey değildi o yüzden ne yapıyoruz? Kocaman bir Maşallah diyoruz :)

Sonra babaanne ziyaretimizde bir ara bahçede dolaştık.

Terliğini uzun süredir kendisi giyiyor zaten, şimdi yeni huyumuz eve gelince eşiğe oturup kendi ayakkabısını kendi çıkarıyor. E büyüdü artık, darısı da giymeye artık..

Bir de bol bol çiçek kokladı. Gülleri tek tek eğdirip kokladı, boyu yettiğine de eğilip kendi kokladı.

Bu da o güllerden biri...

Gelişim Testi ve Konuşma üzerine

2009-10-15T15:01:00.003+03:00

Yemek blogumda Bursa'dan bir misafirim olduğunu bahsetmiştim. İşte o gelen arkadaşım Özel eğitim terapisti ve çocuk gelişim uzmanı. Konuşma gelişimi üzerine çalışıyor daha çok. Ben daha gelmeden rica etmiştim kendisine, gelince Erdem'e de bir gelişim testi uyguladı.

Erdem'in konuşmadığından yakınıyorum arada, yani bazı şeyler söylüyor ama hem az hem çok yuvarlıyor. Herşeyi anlıyor ama bir "su" diyipte susadığını söylemiyor, onun yerine bulursa bardak-şişe eline alıyor yoksa da ağlıyor.

Çiğdem ilk başta biraz gözlemledi Erdem'i. Biz konuşurken dudağımıza bakıyormuş Erdem. İşitmesini kontrol ettirmemizi söyledi. İşitmesinde sorun yok dedim ama bize öyle gelebilirmiş. Kalın sesleri duyarmış sorun varsa eğer ince sesleri duyamayabilirmiş, o zaman da duymadığı için telaffuz edemezmiş. O anda hatırlamıyordum (ben yaptırmadığım için) aslında bizimki bebekken işitme testi yapılmış. Ama tabi sonradan orta kulak iltihabı olduğu için ve bu durum etkileyebildiği için tekrar yaptırmak lazım. Gerçi Erdem'le biraz daha ilgilendikten sonra işitme sorununun olduğunu düşünmediğini söyledi ama yine de yaptırmakta fayda var.

Beyinde bir bölge varmış, bu bölge çalışmazsa eğer kişi kaşık-çatal kullanamaz, birşeyin ortasını bulamaz, merdiveni adımlayarak çıkamaz, konuşamazmış. Bizim öyle bir sorunumuz yok Allah'a şükür.

Erdem'in beyin ve ince motor gelişimini ileri buldu. (Aslında bana kalırsa şimdiki çocuklar hep ileri, artık bu çocuk gelişim kurallarının değiştirilmesi/düzenlenmesi lazım. Şimdiki çocuklara göre oluşturulmalı yeni kurallar :) )

Sonra baktı, Erdem ses çıkarıyor ama dilini kullanmıyor. Mesela birşeyi verirken "al" derken "a" diyor sadece, "l" yi hiç kullanmıyor, dikkat ederseniz "l" için dilimizi dişimize değdiriyoruz. Dilde bir problem olabilir dedi. Dilinin altındaki perde geldi ozaman aklıma. Çocuk doktorumuz dilini dışarı çıkarabildiği için kestirmemize gerek olmadığını söylemişti, biz de kestirmemiştik. Ama şöyle birşey var ki Erdem bu perdeye rağmen dilini tamamiyle dışarı çıkarabiliyor, yani bir dişine değirmek bundan daha zor olmasa gerek.

Eşimin tarafında geç konuşan çocukları söyledim bir de Çiğdem'e. Bu düşüncenin yanlış olduğunu söyledi. Böyle olması normal değil dedi ve bu sorun neyden kaynaklanıyor araştırılmalı. Çünkü 3 yaşına geldiğinde de hala bu şekilde sadece ses çıkarıyor olursa yaşıtları arasında bunalım yaşayabilir dedi. Yani ilerde geç kalmış olmamak için şimdi birşeyler yapmamız lazım.

Kreşe devam edin faydası olur dedi. Bir de ben hep yaşının ilerisinde oyuncaklar alıyorum. Kule, yapboz, tahta küpler.. bunlarla Erdem hep erken tanıştı. Bunu yapma dedi. Bir de bol kitap al dedi. Kitapları da biraz yaşının üzerinde. Mukavva kağıt kitapları Çirkin ördek yavrusu, kurşun asker gibi 5-6 yaş çocuk kitapları(gerçi ben direk okumak yerine fotoğraflara bakarak basit cümleler kuruyorum). Ya-pa ya bakmamı, 2-3 kelimelik cümleler içeren kitapları tavsiye etti.

Kalın boyalı kalemler varmış, onlardan al ve yere büyük bir parça kağıt ser dedi (şu kasaplarda falan kullanılan 2. kalite kağıtlar) bırak üzerinde istediği gibi çizim yapsın dedi. Küçük kağıtlar vererek sınırlama, kalemi bizim gibi tutması için zorlama dedi. 4 yaşına kadar kalem tutma şekli sadece avucunun içinde, parmakların arasına girmiyormuş.

Şimdi testin raporunu Bursa'da çalıştığı kurumda resmileştirip gönderecek. Ben de onun tavsiyesi ile hareket edip kontroller yaptıracağım. Konuşma üzerine tekil eğitime tabi tutan kreşler varmış, belki öyle birşeye girişiriz. Şimdilik tam bilmiyorum, bakacağız artık.

Gerçek bir öpücüğün sebep oldukları

2009-10-14T15:34:00.004+03:00

Bu sabah baban seni anannene bırakmak için evden çıkarken eğilmemi isteyip yanağıma gerçek bir öpücük kondurdun ya, yani 1 seneyi aşkın bir süredir yaptığın gibi, ağzını açıp yanağımıza dayayarak değil, iki dudağını büzüştürüp "muck" diye beni öptün ya,

işte bir onda,

bir de, sabah anannenle konuşurken, geceden çok uykusuz olduğun için dedenin kucağında oturduğun sırada kendi kendine uyuyakaldığını duyduğum zaman geçti bu gece yaptığın uyumama ve bizi de uyutmama hallerin, ağlamaların, kızmam, bir önceki akşam ateşten dolayı acilde geçirdiğimiz 2 saat yerine bu şekilde davranmana babanın şükretmesi (aslında ben de içimden ettim ama uykusuz kalmak çok sinirli yapıyor beni). ..

.. ne diyordum, işte bu ikisi tüm bu gece olanları silip, yüzümde bir gülümseme meydana getirdi.

Ama sen yine de lütfen bir daha gece 2 ye kadar oturup sabahta 6 da ayağa dikilme, e mi?

Yeni yeni

2009-10-08T18:04:00.003+03:00

Koş diyince kendisine doğru koşarak gelip sarılmasını öğretmiş öğretmeni. Koş bana diyip kollarımı açınca ne yapıyorsa bırakıp büyük bir gülümseme ile koşarak gelip sarılıyor. Sonra 2-3 adım geri gidip tekrar tekrar yapıyor :)

Bir temizlik hastalığı geldi, zaten süslü bir çocuk. Kremlenmeyi, kolonya sürünmeyi pek sever. Hatta kremini alır eline ağlar, süreyim diye. Şimdi de yemek yerken eli kirlenirse hemen peçete istiyor. Elini siliyor, masaya-sandalyeye dökülmüşse onları siliyor. Yemek acı gelirse dilini siliyor..

Kreşte sıra beklemeyi de öğrenmiş. Yemekten sonra lavaboya gidip sırayla el-yüz yıkıyorlarmış. Gerçi bizimki sabırsız olduğundan hep birinci sıradaymış ama yine de öğreniyor birşeyler ki pazar günü oyun parkında salıncak sırası bekledi elimden tutup. Ben de hayret etmiştim nerden geliyor bu sabır diye :)

Dünkü günlük karnesine bir not düşmüş öğretmeni: yarım ağız da olsa tüm söylediğim kelimeleri tekrarladı diye. Erdem konuşmuyor diye üzülüp duruyorum ama kendince birşeyler söylüyor sanırım ama o kadar yarım ağız ve çoğu birbirinin aynı gibi, belli başlı harfler çıkıyor ağzından sadece, genelde a ve e ağırlıklı. Mesela babası "la ilahe illallah" demeyi öğretmiş hadi söyle diyince "lealealea" diye söylemeye çalışıyor (evet biraz zor bir kelime, hatta Türkçe de değil biliyorum ama öğrenmesi, söylemeye çalışması bizim için çok güzel.)

Ha bir de , 3 tane birden köpek dişi çıkarıyor, 4. sü de yolda. Hepsi birden geldiğinden midir köpek dişleri zor olduğundan mıdır bilmem, baya huysuz şu sıralar.

Çocuklar için kahvaltı önerisi: Yumurtalı Ekmek

2009-10-06T11:24:00.003+03:00

Erdem haftada 3 gün kreşe devam ediyor, 2 gün anannede 2 gün haftasonu da benimle birlikte. Eğer geç kalmamışsak sabahları kahvaltısını ben yaptırıyorum, özellikle kreşe gittiği günlerde. Kreşte de yine yerse yedirmeye çalışıyorlar, hoşuna giden şeylerden biraz yiyormuş. Neden öyle yapıyorum bırak oranın düzenine alışsın derseniz de haklısınız ama ya yemez de aç kalırsa diye anne yüreği olarak dayanamıyorum.

Yumurtasını genelde haşlanmış değil omlet olarak seviyor. Ben de sürekli aynı şeyi yemesin diye değişik ne yapabilirim diye düşünürken aklıma yumurtalı ekmek geldi. Yine kendisi için alıp buzlukta sakladığım UNO tost ekmeğini kullanıyorum. 2 dilimi kendisi yemiyor tabii ki. Bazen yarım dilimden biraz fazla, bazen 1 dilim çok çok aç olursa 2. dilimin ucundan da biraz alıyor.

Yumurtalı Ekmek:

1 yumurta
2 dilim tost ekmeği
1 tatlı kaşığı tereyağı

Yumurtayı küçük ve kenarlı bir tabağa kırıp tuz atıp çatalla çırpın. Ekmek dilimlerini önlü arkalı yumurtaya batırıp tereyağı erittiğiniz yapışmaz tavada önlü arkalı pişirin.

Fotoğraf çekebilmek için önce ucundan Erdem'e vermem gerekti :)

Fotoğraftaki yumurtalı ekmeği 1 dilim ile yapmıştım, ekmek yumurtaya az geldiğinden artan yumurtayı tavadayken üzerine döktüm. Artık 2 dilim ile yapıyorum tam geliyor.

Abbaa

2009-09-30T10:33:00.004+03:00

Son haftalarda ben Erdem'in "Abbaa" sıyım. Birşey anlatmak istediğinde sesleniyor o şekilde ama daha alışamadım. Bir kaç kez tekrarladıktan sonra anlıyorum bana seslendiğini.

Tamam anneanneni daha çok seviyorsun biliyorum ama sonuçta akşamları ve haftasonu da olsa sana ben bakmıyor muyum? Beni de çok seviyorsun biliyorum (2. sırada tabii). Ama yine de bazen taşıyıcı anne gibi hissediyorum kendimi :|

Not: Erdem kulplu fincan ile birşeyler içmeyi çok seviyor. Mikili minik fincanı babası almış kendisine, ıhlamur içerken fotoğrafladım. Ama kendisinin gözü yine de bizim cam çay fincanlarımızda. Ha bazen de ince bellileri tercih ediyor ama, keyfine göre işte.. :)

Ramazan Bayramı

2009-09-28T16:18:00.003+03:00

Biraz geç oldu biliyorum ama ancak yazabiliyorum geçtiğimiz Ramazan Bayramını.

Bu sene bayram çok daha yoğun geçti bizim için. Normalde ilk iki gün hem annelerimizi ziyaret eder hem gezecek yerlerimize giderdik, üçüncü güne kalmış olan 1-2 yeri erken vakitte tamamlar geri kalan günü evimizde dinlenmeye kullanırdık. Ama bu sene ilk gün sabah 9 da başlayan bayram mesaisi üçüncü gün akşam 10 da bitti. Annelerde daha fazla vakit geçirdik, gelen misafirlere yardım ettim.

Erdem ise bu bayramda,

Bol bol gezmenin tadını çıkardı,

İlk gün annemlerde kahvaltı ettikten sonra hepbirlikte halamlara doğru yola çıkacakken kapıda ayakkabısını giydirdiğim sırada benim annem-yani anneannesi- gelmeyecek sanıp "Haticeeeee" diye ağladı,

Dedesi ile birlikte -babasının babası- park kaçamağı yaptı,

Harçlık topladı, ilk kez para ile tanıştı, ilk verilen harçlıkları veren kişinin söylediğini dinleyip bir iki çevirdikten sonra annesine verdi ama sonlarda annesine vermemek için parayı alıp kaçtı :)

Sokakta doğru düzgün fotoğrafının çekilemeyeceğini ispatladı,

Öğle uykularını geciktirdi, uykusu geldiği zamanlarda çok daha hareketli ve -tabiri caizze- zıvanadan çıktığı için annesi tarafından zor zaptedildi.

Hayatının en bol çikolatasını yedi,

Misafire kolonya ikram etti,

4 gün anne ile bol vakit geçirince ona çok alıştı, pazartesi annesi akşam işten geldiğinde -hiç yapmadığı şekilde- anneannesini değil annesini tercih etti.

Tunahan'ın doğum günü

2009-09-24T10:20:00.000+03:00

Abimin küçük oğlu Tunahan'ın doğumunu burada yazdığım daha dün gibi. Ama 1 sene geçti ve biz arefe günü minik havucumuzun, tatlı tunişimizin doğum gününü kutladık.

Tunahan maşallah o kadar güzel bir bebek ki ve öyle sakin, uysal ki her görenin sevgilisi olur. Annesi alışverişe çıktığında tezgahtarların kendileri ile ilgilenmediklerinden yakınır, her gören Tunahanı alıp sevmeye başlar diğerlerini unutur çünkü :)) Akraba toplantılarından Tunahan kucaktan kucağa atlar.

Tunahan'ı Erdem'de çok seviyor. Abimlerle aynı binada oturduğumuz için Erdem'le birlikte sık sık Tunahan'ı sevmeye çıkarız. Erdem dışarı gitmek için mızırdarken veya birşeylere ağlarken sihirli cümle şudur: "Tunahan'a gidelim mi Erdem?" hemen gözler ışıldar ve "hee" der (evet yerine hee demek daha kolayına geliyor sanırım :P) Tunahan'ı biraz mıncıklar, öper, maviş gözlerini parmaklamaya çalışır (mavi gözler dikkatini çekiyor sanırım, parmak sokmaya çalışıyor). Eh arada pataklamaya çalıştığı da olur ama Allahtan çok değil. Bana biraz müsaade eder ben severim öperim oynarım Tunişle sonra artık yeter der gibi gelir kucağımdan indirir.

Tunahan'da çok dibine girmedikçe Erdem'i seviyor :). Görünce sevinir hemen "abi" der.

Doğum gününde de annesi Tunahan'ın lakabı havuç olduğu için (saçlar turuncu olunca) bir havuç şeklinde bir de tavşan şeklinde pasta yaptı. Abisiyle birlikte mumunu söndürdü. Biz de hem bol bol kendisini sevdik sonra da bol bol pastasını yedik. Allah her sene böyle güzel doğum günleri kutlamayı nasip etsin.

İlk İftar ve Yeni Huylar

2009-09-09T11:03:00.005+03:00

Bu sene hiç bir yere iftara gitmemiştik. Dün Rabialara oğlumla birlikte davetliydik. Kızlarla birlikte (3 tane delikanlı(!) vardı yanımızda gerçi, en küçük boy benikiydi) yaptık iftarımızı. Erdem gündüz sadece 1 saat uyuduğu ve uyandığı saat de öğlen 12 olduğu için iftar saatinde iyice çıldırmış vaziyetteydi.

Zaten uykusu olduğu ve aç olduğu zamanlarda çok fena oluyor. En son uyutmadan önce yere kapanmış hüngür foşurt ağlıyordu. Vallahi ben de bir süre karışmadım artık. Çünkü o kadar uğraştım başka şeylerle ilgilensin diye hatta yemeğin ortası bile olmadan daha kalktım diğer odada uyutmaya çalıştım. Ama uyumadı da, Utku'ya gidip sataşmaya devam etti.
Ha bir de bu çıktı, normalde vurmayı ve ısırmayı bilmezdi. Kreşe başladı ardından hasta oldu şimdi çok güzel(!) vuruyor da ısırıyor da. İnşalah geçici bir süreçtir.

Sonra çok şükür uyudu, sonra herkes yemeğini yemiş haldeyken ben oturdum sofraya. Herkes otururken bi siz yiyince de insan tuhaf oluyor. Neyse zaten iştah da kalmamış gitmişti. Bir iki bişey daha yedim kalktım.

Gece 23:30 da eve uyur halde getirebildik, ben de biraz ortalık toparladım, Erdem'in altını değiştirdim, yarım muz vardı tok tutsun diye muzlu süt yaptım sonra vermek üzere dolaba kaldırdım.Derken saat geceyarısını gösterirken yatağa girdim ki Erdem'in emzik sesi artmaya başladı. Tekrar acıkmış herhalde diye (akşam yemeği yememişti, süt içirmiştim uyurken) kalktım muzlu sütü ısıtmaya gittim. Ama o sırada uyandı.
Uyanınca sütü almıyor biliyorsunuz. Su içirdim salladım uyudu. Ben yattım eşime yatarken sütünü içir diye tembihledim. Yarım saat kadar sonra uykusu ağırlaşınca sütü vermiş, emiyor ama süt gitmiyor. Biraz koyu olmuş sanırım, delik küçük gelmiş. Sonra biraz sütle kıvamını açtım ama bu sefer de emmedi. Aç aç uykuya devam ettiği için gece saat 2 de uyandı!

Ben sallıyorum uyur gibi oluyor 5 dk sonra tekrar uyanıyor. Böyle böyle saati 3:30 ettik. Ben 2 saatlik uyku, sabır falan kalmadı, kızdım artık uyu diye bu beni özellikle sinir etmeye çalışır gibi kahkaha atıyor. Bir de bu başladı. Kızdığım sırada kahkaha ile gülüyor.

Babasına siz birlikte sahur yapın diye havale edip yastığı kapıp oturma odasına gittim ama arkamdan epey bir ağladı. Sonra tabi dayanamadım kalktım bende mutfağa gittim, karnını doyurdum. Ondan sonra babası ile takıldılar, ben yattım geri saat kaçta uyudu bilmiyorum. Sabahta 8 e doğru uyandı.

Not: Saçlar ramazan başında gitmişti, ancak fotosunu koyabildim. Durmadığı için makasla kestiremiyoruz makina ile gidiyor saçlar. O yüzden böyle kısacık. Ama bu sefer çok tepki vermedim görünce, alıştım sanırım. Eşim bile hayret etti dır dır etmememe :)) Ne diyelim şekilli saç modellerini büyüyünce kendi kestirir artık. Bir ümidim de bayrama kadar biraz uzayıp daha düzgün olması.

Kaçak

2009-09-07T13:59:00.005+03:00

Dün Metro markette Erdem'i kaybettik! Kaç dakika geçti bilmiyorum, herhalde 10-15 dk sürmüştür. Ben market için koşturarak ararken babası görevlilerin olduğu civarda yakalamış. (Bilenler bilir Metro marketler çok büyük oluyor.) Aylak aylak geziyormuş, ağzında emzikle!

Ben koştururken kulağımda ağlama sesini boşa duymuşum yani. Gözüm dolu dolu karşıladığımda bana gülmekle yetindi.

Ev içinde kuyruğumdan ayrılmayan kuzu iken dışarda nasıl özgür bir aslana dönüşüyor anlamıyorum?

Hep şaşar kalırdım bu insanlar çocuklarını nasıl kaybediyorlar diye, cevabımı aldım. Daha dikkatli olacağım ama artık şaşırmayacağım!

Uzak ama aslında çok yakın...

2009-09-03T12:23:00.005+03:00

Benim uzakta ama aslında yakın arkadaşlarım var. Aradaki mesafe çok hatta yüzyüze hiç görüşmedik ama; ortak paydalarımız, çocuklarımız var.

Yakınımızda ama aslında uzak olan arkadaşlarımızdan daha fazla şeyini biliyoruz çocuklarımız hakkında. Daha çok dertlerini paylaşıyoruz, daha çok aranıyoruz

Ah keşke biribirimizin çocuklarını görebilsek, sevebilsek, onlarda birbirleri ile oynayabilse diye can atıyoruz.

En önemlisi biribirimizi hatırlıyoruz, seviyoruz, dua ediyoruz...

Benim blog dünyasından kazandığım dünya tatlısı Burcu'm var. İki gün yazmasam merak eder arar beni, Erdem'e ve bana hediyeler gönderir, mailler atar, kıymet verir, hissettirir. Gerçekten bir arada olmayı çok istediğine şüphem olmaz kesinlikle.

Yine başka blog arkadaşlarım, Sermin ve Banu var. Gördükleri bir şey beni hatırlatmıştır onlara, ne mesafeyi dert etmiş ne de "bana ne"deyip geçmişlerdir, hatırlarlar ve aldıkları hediyeyi gönderip beni mutlu etmişlerdir.

Adres olarak işyerini kullandığımdan işyerindekilerin bu kargo trafiğini (yemek blogumdan dolayı bazı markalardan da çeşitli kargolar alıyorum arada) kıskandıklarını yazmadan geçemem.

Söz.. Bazen oğlumun günlüğünü sadece anı bırakmak için açtıysam dışarıya kapalı mı olsaydı diye düşünmeyeceğim bir daha. Yoksa sizinle nasıl tanışırdım.

Sizi çok seviyorum.

Ve yazmasam olmaz, her türlü yazımda bana yorumları ile destek olan tüm arkadaşlarıma, izleyicilerime ve ziyaretime gelen herkese çok teşekkür ediyorum (kıskanmayın canım sizi de seviyorum :) )

Not: Bu duygusal halimde küçük bir teşekkür yazısı yazmak istedim size...

40 saat

2009-09-02T11:48:00.002+03:00

Hastane, serum, antibiyotik, hava ile ventolin, ateş düşürücü fitil ve şurup, ultrason, röntgen, tahlil... Son 40 saatimiz böyle geçti.

Cumartesi başlayan ateşimiz pazartesi günü 40 derece ile bizi hastaneye yatırttı. Akciğer filminde ciğerlerde iltihap, kan tahlilinde enfeksiyon çıktı. Ateşinin düşmesi için bidolu ilaç aldı. Bugün taburcu olduk çok şükür. En son alınan kan tahlilinin sonucunu doktorla konuşmak için reçete ve Erdemi babası ve anneannesine emanet edip işe geldim. Yorgunum...

işte gerçekler

2009-08-28T14:10:00.003+03:00

Bir mim için biraz fazla iddialı bir başlık oldu.

Bu mimi de okumadığım blog kalmadı sanırım :) Sonunda bana da geldi Zülal'in annesi Sinem mimledi beni. İşte hakkımda bilmediğiniz 7 gerçek :P Bakalım ne kadar ilginizi çekecek? :)

En sevdiğim ve çok özlediğim şehir İstanbul. Yaşamayı ister miydim bilmiyorum ama mesela ayda bir gitmeyi çok isterdim (3 sene oldu en son gideli :((( )
Ayrıntılara oldukça önem veren bir insanım. Ayrıntılarda boğulmak iyi değil aslında ve nasıl böyle pratik bir annenin ayrıntıcı bir kızıyım şaşıyorum. Mesela temizliğe başladığımda yaptığım yerin ayrıntıları ile uğraşmaktan işlerimin tamamlayamadığım çok oluyor maalesef. Veya bir kıyafet alacağım zaman haftalarca ararım. Sonunda istediğim gibi bişey bulurum ve bu şey niyeyse (niye acaba:P) pahalı olur ama herkes tarafından da çok beğenilir.
Kolay kolay birinden birşey isteyemem. Her işinde etraftakilerden yardım isteyip işini kolayca yaptıranlara da özenirim ayrıca.
Sanatsal şeylere çok fazla ilgim var(balık burcuyum). Üniversiteyken mimarlıkta veya resim bölümünde okuyan arkadaşlarımın dibinden ayrılmazdım. Hatta onlara yardım ederdim.
Küstüğüm zaman veya biri ile tanışacaksam ilk adım atan olamam hiç. Hep ilk adımı karşıdan beklerim.kötü aslında biliyorum :(
Yemek konusunda biraz seçici bir insanım, kesinlikle yiyemediğim sebzeler ve hayvansal ürünler var. Ama buna rağmen her türlü yemeğin yapılışını öğrenmeyi severim. Mesela kelleyi hiç yemedim yemeyi de düşünmüyorum ama nasıl pişirileceğini öğrendim. Yemek yapmaya olan merakımdan geliyor bu da.
(Bu da 7 ye tamamlamak için gelsin)Hollanda da doğdum ve ben 5 yaşındayken Türkiye'ye döndük. Ondan sonra hiç yurtdışına çıkmadım

Bu mim kime gitsin peki? Cevapladılarsa ve gözümden kaçtıysa özür..
Ayça, şimdilerde yoğun olan Zeynep, yine Zeynep, Nazife ve Özlem'e gitsin. Ben de zorlama yok, kabul ederlerse...

Alerjik astım

2009-08-26T10:34:00.003+03:00

Erdem'in tatile gitmeden önce başlayan bir nezlesi vardı. Arkasından öksürük ve hırlama da geldi. Kışın geçirdiği bronşitten bir hatıra.
En fazla 2 ayda bir yokluyor zaten. En son yine 2 ay kadar önce hırlamaya başlayınca ventolin şurup vermiştim. Bronşlarına şöyle bir uğrayan rahatsızlık çabuk terketmişti.

Bu sefer ventolin vermedim. Sırtını zeytinyağı sürerek (her ne kadar içirmekte çok başarılı olamasam da) harnup pekmezi ile, ıhlamur ile direndim.
Geçen hafta hala devam ettiği için doktora götürdük, bronşlarda sorun yok dedi, rahatladık. Soğuk algınlığı için ilaç yazdı bir de bronşit olduğunda kullandığı bir toz verdi (tuz gibi, akşam yemeğinin üzerine döküp veriyoruz, adını tutamam aklımda)
Ama öksürük ve hırlama 1 haftada tırmanışa geçti, gece uyurken terlemeleri tavan yaptı. Gece 2-3 sefer üzerini değiştiriyorum çok fazla ıslanıyor.

Dün doktora götürdük, bronşlara inmiş dedi. Daha önce alerjik testleri yapıldığı, birşey çıkmadığı halde dr. testte çıkmayabilir dedi. Hastalık geçmişine de bakarak alerjik astım tanısı koydu. Çocukluk dönemi astımı da deniyormuş.
Çocuklarda şimdi çok görünen birşeymiş. Nezle gibi bir durum ortaya çıkmasını tetikliyor.

1 adet antibiyotiğe başladık. 2 adette fısfısımız var (biri ventolinin diğeri de turuncu renkli). Fısfıslar için maske alacağız. Nebülizatör yerine bunu yazdı, kreşe giderken ordan oraya taşıması zor olur aleti diye.

Duam, astım, oğlumda kalıcı bir hastalık olmasın diye...

Süt meselesi

2009-08-25T10:30:00.000+03:00

Bilmeyenleriniz vardır, Erdem 3.5 ay me.me emdi sadece. 4. ayına tamamlarken sağdığım sütü az da olsa içirmeye çalıştım. Ama emmediği için o kadar azdı ki son sağdığım sütün miktarı 10 ml. idi ve zaten içmekte kısmet olmadı oğluma.

3.5 ay boyunca me.me+mama ikilisi olarak devam ettik. Bir ara me.me emmeye ağırlık verdiyse de sonra mamada karar kıldı ve silikon biberon başını bana tercih etti. Bu konuda hatalarım var kabul ediyorum, Gaziantep'de bir söz vardır:"Anamın ilki olacağıma dağlarda tilki olaydım" diye. Olur da 2. bir çocuğum daha olursa daha tecrübeliyim inşallah.

4. ayı doldurunca ek gıdaya başladık doktor kontrolü ile. Erdem hep "bebeksel yiyeceklere" uzak olduğundan çok kolay alıştı hatta ek gıdaya alıştıkça biberona uzaklaştı ve biberonla içtiği formül mamayı almamaya başladı. Günde en azından 500 ml. mama içmesi gerektiğinden her uyuduğunda ağzına biberon dayayarak bu ihtiyacını gidermeye çalıştık. Annemin abimin bebekliğini anlatırken "uyuduğu sırada emerdi biberonu sadece" lafının anlamını da bu sayede öğrenmiş oldum. Oğlan dayıya benzer derler di mi?

1 yaşından sonra mamayı bırakıp süte geçtik. Ama Erdem'in süte tepkisi de aynı oldu. Sıcak ve şekerli, soğuk ve şekersiz, nesquickli, muzlu,bardakta verme denemelerimizin hiçbirini kabul etmedi. Hafif ılıttığımız sütü şekersiz olarak biberondan uyuduğu sırada vermeye devam ettik.

Gece süt için uyanmıyor, ya da uyandığında ben süt vermiyorum da diyebiliriz(versem de kabul etmiyor zaten). Belli zamanlarda, o uyurken veriyorum sütünü. Gece uyandığı zamanlarda sadece su içirip, emziğini verip geri uyutuyorum.

Şuanda süt emme programımız şu şekilde (doktora son gittiğimde sormadım ama annem günde 500 ml.ye ihtiyacı olacağını söyledi):

Akşam yemeğini güzel yiyip uyuduysa eğer uyuduktan sonra süt vermiyorum. Gece yarısı bir biberon süt (200-250 ml.) ısıtıp içiriyorum(bazen bitiriyor bazen bitirmiyor). Bir de sabah namazı sırasında bir biberon daha ısıtıyorum. Bazen ikinci sütü kabul etmiyor. Bazen yarısını içiyor bazen de köküne kadar bitiriyor o zaman niye daha fazla ısıtmadım diye pişman oluyorum. Ha bir de biberonun sonunu bitirdiği sırada bile hala iştahlı gibi dursa da biberon ağzından birkere çıktı mı ikinci kez girmesine izin vermiyor.

Eğer akşam yemeğini doğru düzgün yemeden uyumuşsa yattıktan kısa bir süre sonra süt veriyorum. Ama bu durumda sütle sabaha kadar bir türlü tam doymuyor. Ben de o yüzden artık pirinç unlu mama yapıyorum. Biberonla pirinç unlu mamayı içirince doymuş vaziyette sabah kadar idare ediyor, ama sabah 5 civarı yine süt veriyorum, kabul ederse.

Peki bu 2. sütü talep etmeden neden veriyorum? Sabaha karşı uykusu çok hafiflemiş oluyor. Eğer talep etmesini beklersem biberonu kesinlikle kabul etmiyor. Çok acıkmışsa da sabahın 5 inde yatağa dikilmiş bir surat sırıtarak, uylusunu almış ve tabii ki aç vaziyette bana bakıyor oluyor. Mecburen kalkıp karnını doyuruyorum. Bazen çubuk tarzı şeylerle kahvaltıya kadar bastırıyorum, bazen çok acıkmışsa gerçekten kahvaltı hazırlayıp yediriyorum. Kahvaltısını yapıp biraz da dolanıp yorulduktan sonra uykuya yatıyor geri.

Bir de gündüz süt verme olayı var. Ben haftasonları süt vermiyorum gündüz. Uyanınca yemek yesin istiyorum. Öğleden sonra da genelde dışarda olduğumuzdan 2. uykuya yatmıyor. Ama hafta içi annemdeyse eğer ve az yemişse (genelde 2. uykusunda) süt ısıtıp veriyor annem. Şimdi kreşe giderken de biberonunu koyuyorum ama öğle yemeğini yedikten sonra ikindi vakti uyursa eğer süt vermelerini söyledim. Çünkü akşam üzeri çok acıkmış oluyor. Gerçi ikindi kahvaltısı diye bir öğünleri var ama meyve yerse eğer çok kısa tutuyor o kendisini.

Süt meselesi ile paralel bir de gece uykusu mevzuu var, çok uzun oldu o da sonraya kalsın.

Fotoğrafta Erdem'i şaşırtıp sonra mutlu eden şey de nedir derseniz hemen söyleyeyim: Yanındaki salıncağa oturup sallanan babası :) Erdem indikten sonra onun yerine de ben binmiştim. O gün park bomboştu da :P

Hayat dersi1: bazı cadaloz kızlar vardır bu dünyada...

2009-08-24T17:47:00.003+03:00

Oğlum öpüp durma kreşteki çocukları ya. Hele en çok öpmeyi istediğin 2 yaşındaki kız minik bir cadaloz (bi de güzel olsa içim yanmicak). İlk gün tokatta yemiştin o kızdan. Bugün daha büyüğü olmuş, seni cımalamış. Öğretmen ayırana kadar olmuş olan. Müdürün söylediğine göre küçük ama az bir vakit sonra göreceğim ne kadar olduğunu. Babanı aradım yerinde duramadı hemen almaya gidiyor şimdi. Çocukta olsa, öpme isteğinle sıkmışta olsan çok kızdım o kıza! Nasıl vazgeçireceğiz seni bu kadar çok çocuk sevgisinden. Ya zarar vereceğini sanıp korkuyorlar ya da sana zarar veriyorlar...

1-2 tırnak izi kısa sürede geçer de beni asıl düşündüren oğlumu bu huyundan vazgeçirebilir miyim acaba, başka zararlardan sakınması için?

Seninle Ramazan..

2009-08-20T10:26:00.005+03:00

Geçen Ramazanda...

Sen 6 aylık küçük ve kolikden kalma ağlama mirasını sürdüren bir bebekken(*),
ya iftar vakti girmiş ama biz hala babanla birlikte yemek hazırlamakla meşguldük
ya da birimiz seni oyalamaya çalışırken diğerimiz yemekle uğraşıyordu
veya yemeğimiz hazırdı ama sen ağladığın için seni battaniye arasında salladığımızdan bizden yarım saat sonra iftar yapan İstanbul'dakilerle birlikte iftar yapıyorduk

İftarı yaptıktan sonra uyanıksan eğer hala ağlıyor olduğundan ben evde kalıp mutfağı toplarken, iftarını yapmış yayılarak çayını içen mahalle sakinleri de sokakları boş bırakmışken baban kucağında seni dolaştırıyordu.

Şimdi 18 aylık koca bir bebek(bu kelime aylardır yakıştıramıyorum ağzıma) veya küçük bir çocukken daha rahat bir ramazan geçirmeyi ümit ediyorum.
Gerçi sen akşama kadar evde olmadığın halde eve bir türlü girmek istemesende ve bir çok akşam bize huysuzluk yapsan da bunu ümit edeceğim, inşallah olur...

Herkese hayırlı ramazanlar...

(*): Erdem, 3.5 ay klasik kolik nöbeti geçirmekle birlikte toplam 8 ay gaz sancısı çekti. Belki de 8 ay boyunca kolikti, bilmiyorum. Tek bildiğim gündüzleri bol ağlamanın yanında geceleri birkaç saat boyu görünen bir sebep yokken sürekli ağladığıydı. Çok şükür geride kaldı...

içi dışı kreş

2009-08-18T14:38:00.002+03:00

Kreşten başka laf etmez oldum ama gündemimizde bu var malum. Hem kreş günlerimizi merakla takip eden arkadaşlar var, onlar için yazıyorum en çok.

Dün 8:30 dan 3 e kadar kreşte kaldı. Ara ara ağlamış ara ara oynamış. Öğle uykusundan 15 dk. sonra uyanmış. Yemekteki köfteyi yemiş makarnayı yememiş.

Bugün yine 8:30 da gitti, öğle uykusuna orada yattı, bu sefer yarım saat sonra uyanmış. Mercimekli pilav ve yoğurt vermişler. Yoğurdu yemiş pilavı birkaç kaşık ancak yemiş. Öğretmeni ile konuştuğum sırada yanındaydı çok sakin dedi. Hiç sesi çıkmıyordu. Eğer çok huzursuzluk ederse gidip erken alacak anannesi yoksa 6 ya kadar kalacak kreşte.

Benim ruh halim çok kötü, onu terketmiş gibi hissediyorum kendimi. İşten ayrılma fikri dolanıp duruyor beynimde. Alışır ve çok sever diyorlar, Sermin dedi daha bugün bu geçici bir süreç diye.

Annelerin bakmasıyla kreş çok farklı şeylermiş. Onlardayken o kadar rahattım ki. Günde bir kere arıyordum sadece, hasta olduğu zamanlar hariç. Çok özlüyordum o ayrı. Eve gidince doya doya öpüyordum.

Böyle işte, durum budur. İçinizi kararttıysam özür..

Kreşte son durum

2009-08-17T11:52:00.004+03:00

Tatilden sonra geçen hafta perşembe-cuma 1-2 saatliğine gitmişti kreşe. Bu sabah erken saatte gittiler babasıyla. Önceleri sınıfa gireceği sırada ağlamaya başlarken bugün bahçe kapısında başlamış ağlamaya. Babası yanında durmuştu geçen hafta "kucağımdan bir yere ayrılmadı " demişti. Bugün kapıdan içeri girmemiş babası. Öğretmen kucağında yukarı çıkarmış, çok ağlayınca hep birlikte bahçeye inmişler. Salıncakta sallandığı sırada bile arkasına düştüğü halde babasından gözünü ayırmamış. Sonra yine yukarı çıkarmışlar babası aşağıda kalmış. Bir süre ağladıktan sonra susmuş ama öğretmenin kucağından inmemiş bu sefer de (onlar gitti kalanı kaçırmayayım korkusu mudur?). Şu anda uyutmaya çalışıyorlarmış, diğer çocuklar uyumuş bir bizimki kalmış uyumayan. Halbuki uyku saati geçti. Yemekte yedirmişler ama ne kadar yedi bilmiyorum. Eğer uyutabilirlerse bugün öğle uykusunu orada geçirecek uyumazsa anannesine gidecek.

Merak ediyorum, biz bu şekilde bırakıp onu yalnız bırakırken Erdem'in bize olan güveni sarsılıyor mu veya başka bir etkisi olur mu? Bugünlerde çok duygusalım zaten, gözlerim doluyor Erdem'i düşündükçe.

İlk tatil

2009-08-13T11:36:00.009+03:00

Biz de bir kaçamak yaptık. Şifalı kaplıcasının olduğu serin bir yayla kasabasına doğru kaçtık 4 gün.Temiz havası ve suyu, taze sebze ve meyveleri, keçi tereyağı ve dondurması çok güzeldi. Ama çok soğuktu. Geceleri eksik olmayan şiddetli rüzgar ve yağmur bizi rahatsız etti ve 1 gün erken döndük evimize.

Erdemle ilk uzun yolculuk oldu(yaklaşık 3 saat). O kadar hazırladığım oyun çantasına pek yüz vermedi. Giderken bir süre boyalı kalem ve boyama kitabı çekti ilgisini, bir süre de renkli yayı (fotosunu koyarım bir ara ismini bilmiyorum). En çok topları ile vakit geçirdi. Son kısımda mızıkçılık tavan yaptı, annem olmasa yanımda zor sakinleştirirdim.

Dönüşte uyku saatine denk geldi ama ancak 1 saat uyudu. Son kısımda yine mızıkçılık yaptı.

Tatildeyken anneme daha da bir düşkün oldu. Sanırım annesini o zannediyor, ben sadece gece annesiyim. Gece uykusu gelince geliyor benim yanıma.

Eğer dışarı çıkan bensem umrunda değil ama annemse kıyamet kopuyor. Geldiğimiz günde evde ikindi vakti uyuyup uyandıktan sonra huysuzlanıp dolandı, annemle telefonda konuşturdum, ilk kez telefonda konuştu Erdem. Normalde telefonu iter veya hiç cevap vermeden dinler. İlk defa anneme eğilip eğilip cevap verdi, sanırım "beni niye, kimlere bıraktın Hatice" diyordu :)

5 günü oğlumla birlikte geçirdikten sonra bugün işe geldim...

not: Erdem bugün tam 18 ayını doldurdu, tam 1.5 yıl oldu dünyaya geleli...

(Çeşme fotoğrafı eşime ait)